Dwie tabletki rozpuszczane w twardej wodzie, to czasem za mało, dlatego wogóle nie rozpuszczam, a jak mi się zdaży to koniec, gdyż truć bardziej zatruty organizm to coś gorszego niż perfidne samobójstwo – głupota – jedyna upierdliwa rzecz, która nigdy nie boli.

Po sobocie, zazwyczaj jest niedziela, oczywiście jeżeli impreza, bądź spotkanie ma charakter wyważony i jest z lekką dozą kultury. Jeżeli jest inaczej to tydzień zaczynamy od poniedziałku, bądź wtorku, a przy tych najlepszych i najbardziej kulturalnych, to poranną sumą, niedzieli Bóg jeden wie której. Myśl o tabletkach nasuwa się sama, legalne narkotyki na każdym kroku chcą same wpaść nam w łapy i to nie dlatego, że ból głowy – nie nie tym razem to nie to – ale poczucie lekkiego błogiego lenistwa. Jak sam Cushu kiedyś powiedział: “pływać po trawniku własnej egzystencji”. I ten trawnik, który za cholerę nie przypomina zielonego pięknego trawnika, miałyby przedzielać strumień chlorowanej wody z farbką, na opakowaniu której napisano: “magnez, witaminy i chemia co je zjadła”, oraz kamień z czajnika.
Nie tym razem. Tym razem spacer.

Spacer przypomniał stare dobre czasy i moje nogi też sobie je przypomniały, kiedy to robiło się kilometry. A ich tym razem było sporo. Spacer miał charakter krajoznawczo-kulinarno-rozpoznawczy, może dlatego nikt nie był skupiony na nogach. Wielkie miasto, wielkie spacery, gdzie trawnik egzystencji czasem przybierał kształt kołobrzeskiego parku nadmorskiego – w mig znikały dymy, oraz hałas samochodów – zostawał tylko uśmiech i ciekawość.