Nowy hicior, czyżby moja prośba o bardziej hardcorowego reżysera została wysłuchana? I czy przypadkiem nie jest to Rocco Siffredi?

Tak czy siak, z jednej skrajności w drugą. Aż jestem ciekaw kto by się teraz najbardziej nudził na seansie i czekał na tzw. „cycki” by się nacieszyć fabułą w pełni. ;)

Tak, to już pora na część trzecią, która zawitała właśnie do nas na duże ekrany i nie odpuściłbym sobie, jako wielki fan tejże ekranizacji książki, której nie czytałem, aby zobaczyć jak popkulturwa po raz kolejny zmusza młode pokolenie dziewcząt do pływania we własnych spazmatycznych sprośnych myślach na widok Edwarda i Jackoba (na cycki już przestałem liczyć, ale mało brakowało, żeby coś się pojawiło, mało brakowało)…

Ha. Muszę zacząć od faktu, który wart jest wspomnienia. Reżyserem trzeciej części był David Slade, pan co nakręcił m.in. mało kiczowate „30 dni mroku„, mało kiczowate ale krwawe, mroczne i zgodne z zasadami dobrego wampiryzmu w filmach. Fakt ten sprawił, że część trzecia jest inna niż pozostałe, mniej słitaśna, mocniejsza i na swój mroczny sposób ciekawsza. Choć szkoda, że nie mógł (to oczywiste, że nie mógł) zamienić brokatowych, amerykańskich wampirów rodem z włoskiej starszyzny, wychowanych na podrobach, na dzieci ciemności, palące się w Słońcu i jako potępieńcy syczących na wszelką świętość. Dlatego pozwolę sobie nie nazywać ich dalej wampirami, gdyż wampirów nie przypominają, dalej będą zwani pattisonami.

Reżyser z ciekawym dorobkiem jednego mrocznego filmu zaryzykował i ubarwił. Efekty specjalne na wysokim poziomie, wilkołaki doskonałe, pattisony bledsze i wreszcie poruszają się dynamicznie, a nie tak jakby ktoś co którąś klatkę z filmu wyciął. Efektywność jest na tyle fajna, że zimne kolory towarzyszą nam przez cały czas, a nie jak było w drugiej części landrynkowo na tyle, że mimo Słońca na niebie, brokat nie chciał lśnić. Zimno jest fajne, przydało się. Ale hola hola… efekty tu nie są najważniejsze, choć tak naturalne, że ich nie widać, najważniejsza jest fabuła.

W Seattle, mieścinie nieopodal miejsca wydarzeń zaczyna tworzyć się tajemnicza armia nowo narodzonych pattisonków, ktoś szaleje i nie wiadomo kto, gdyż bardzo fajna pattisonka nie jest w stanie przewidzieć sprawcy tegoż bezeceństwa, czyli nie dość, że ktoś tworzy armie, to jeszcze potrafi oszukać specjalne zdolności naszych wegetariańskich superbohaterów. Nowi zachowują się jak szczeniaki, broją, psują, zwracają na siebie uwagę nie tylko Cullenów, ojca Belli, ale i Volturi (starsi z Włoch), którzy mają niecne plany wobec naszej ulubionej, sympatycznej rodzinki. Zaczynają się przygotowania do walki z armijką, gdzie wbrew zasadom wilkołaki i pattisony łączą swoje siły przeciw napływowi krwiożerczych istot. Aż ciary po plecach… eee tam, ale wrażenie robi.
A tak poza tym, czyli w wątku przewodnim, ona kocha jego i jego, oni kochają ją, ona czuje dreszcze, jeden ją ogrzewa, drugi zazdrosny, ona bardzo by chciała, on chce po ślubie, ona zbliża się do bycia pattisonem, inny ją powstrzymuje. On ją całuje, tamten też całuje, rywalizacja, ona chce całować obu. Gdyby Edward znał jej myśli, to by dawno ją rzucił zapewne, już by nie czuł tego przyjemnego smrodku, ale z drugiej strony, możemy to wytłumaczyć młodzieńczym szaleństwem, poszukiwaniem samego siebie, oraz wścieklizną dojrzałej już macicy.

Muzyka. Hmm o dziwo zwróciłem na nią uwagę podczas odświeżania sobie dwóch poprzednich części, przez co automatycznie musiałem to zrobić przy najnowszej ekranizacji. Mimo tego, że popkulturwa wypływa z głośników, to pasuje idealnie, zgrywa się z obrazem, który widzimy i nadaje tego unikalnego klimatu, co powoduje, że patrząc na obraz godzimy się z dźwiękiem, albo na odwrót.

A na koniec smaczek.
Zaskoczony zostałem i strzelony w potylicę pewną wartością, która chce wypłynąć z ekranu. W obecnych czasach nazwiemy to fikcją literacką, bajką, horrorem (o mój Boże!) i nie wiadomo w jaki sposób te rozmaślone szesnastoletnie odbiorczynie  podejdą do tego, bo w końcu takie coś się nie zdarza. Aha, „Saga” ma ponoć korzenie mormońskie, co już samo przez się wynika co napiszę w następnym zdaniu. Nasza cudowna, emo-Bella oświadcza ojcu, że jest dziewicą (nie wiadomo czy to wina zadupia w którym mieszkają), SZOK! Osiemnastoletnią dziewicą, chcącą oddać się tylko i bardzo szybko swojemu oziębłemu księciu z bajki. On, jako gentelman z początków wieku XX, chciałby to zrobić po staroświecku, czyli najpierw ślub, a najlepiej to jakby jej skradł najpierw pocałunków kilka, jakby zabiegał wciąż o jej względy i kładł swoją marynarę na każdej kałuży, co by nóżki nie raczyła nawet troszeńkę zamoczyć. I powiem wam, że jakoś mi się ta inność spodobała. Wreszcie coś rozładowało i jeszcze zarabia na tym niesamowitą kasę, napięcie i ciągłe karmienie nas łatwością, słoneczkami, galeriankami, gwiazdkami, zabawami w pączka, oraz trzynastoletnimi mamami. Choć da się zauważyć, że bohaterce z tego powodu już tak odwala, że dałaby się nawet „śmierdzącemu mokrym psem” wilkołakowi. Ah jak on że jest zbudowany, ah.
Jasne, że to podejście niczego nie zmieni, ale mogło by spowodować choć na chwilę spowolnienie tego procesu masowej orgii młodzieży i gonitwy za szybką utratą dziewictwa – przynajmniej nie z pierwszym lepszy gogusiem. Kiedyś to faceci przechwalali się ile to nie zaliczyli, dzisiaj robią to także kobiety.

Jedno co mnie zaczęło zastanawiać, że jednak jak dojdzie do czegoś, to on ją pożre… no chyba, że cały czas ćwiczy swoją wolę i chęć zabijania z powodu choćby kapki krwi. Tak nie pro rodzinnie, żeby rozwiązać problem, mogłaby przeżyć swój pierwszy raz z wilkołakiem, aby żyć później w spokoju z Edwardem z poczuciem lekkiego niczym piórko kurestwa. Pro rodzinnie nie mam pojęcia jakby to wyglądać miało, może comiesięczne ćwiczenia z tamponem? Nie wiem.

Jednak za próbę przekazu wielki plus dla produkcji o tematyce nieskazitelnej miłości – bez pokazywania cycek na dużym ekranie.

Co do cycek, facet oka nie nacieszy, szkoda mi tych gości, którzy są osobami towarzyszącymi z niewłasnej przymuszonej woli, że choćby na chwilę nie znajdą czegoś, co mogłoby troszeczkę ich zainteresować. A ci co są fanami, to hmmm, niech sobie nimi będą, poprzedniego zdania na pewno nie zrozumieją.

Na koniec dwie rzeczy: co to za zdolność posiadają wilkołaki, że podczas zamiany rozrywają im się na strzępy ciuchy, by później wróciły do swojego stanu pierwotnego podczas powrotu do ludzkiej formy? Wytłumaczyłbym tak, że jest to jednak film dedykowany, młodzieży nieskalanej mormońskiej i skoro pattisonki się nie rozpadają pod wpływem słońca, to także golizny pokazywać do końca nie będziemy (i bardzo dobrze), a przy okazji rozwiążemy problem biedy w rezerwacie, bo co chwilę kupować ciuchy? Bankructwo!
Druga rzecz, to pattisonek zaręczył się z emo-Bellunią i chyba się wreszcie uśmiechnęła. Stwierdzam, że ta to ma dobrze, nie dość że od razu znalazła księciunia to jeszcze wszystkie stwory potwory chcą ją chronić i pieszczą się z nią, może smutno im tak bardzo z powodu braku uśmiechu emo-Belli, albo dbają o to by jednak się nie uśmiechała.

Skoro na trzecią część Sagi wpłynął tak dobrze reżyser kina mrocznej akcji, to ja bardzo bym chciał by część czwartą nakręcił albo: Rob Zombie, albo George Romero. Rodriguez pewnie podszedłby do sprawy zbyt poważnie, przegiąłby pałę i zapewne na końcu emo-Bella uciekła by do Vegas z jakimś rozkładającym się Zombie (ah te feromony).

Podsumowując: film lepszy, oczywiście względem poprzednich części. Jest to dalej ta sama, infantylna i zagmatwana (przez co męcząca), popkulturwarna historia, którą opisywałem wcześniej i pod tym względem się nic nie zmieniło. Komu się nie podobało, podobać się nie będzie. Amen.

PS. ale czwartą obejrzę… :)

16.06.2010 Hala Arena, Poznań, trasa promująca płytę Tango 3.0.
Tango, to hasło powinno wyjaśnić jaki klimat towarzyszył całemu wydarzeniu. Gotan, ci co znają, wiedzą jak mogło to smakować. Erotyzm kipiał ze sceny, tango w nowoczesnym wykonaniu z namiętnym głosem śpiewającym (czasami mruczącym) po francusku i po hiszpańsku, do tego bardzo charakterystyczny dźwięk bandoneonu, który towarzyszył wszystkim kawalasom.

Trafionym w dziesiątkę, na pewno, był pomysł z wizualizacją, za plecami muzyków można było zobaczyć wykonane doskonale filmy, oddające klimat. Z jednej strony chciałoby się zamknąć oczy i rozpuszczać powoli na krześle niczym masełko na patelni, z drugiej sycić się obrazem, który nie dość że idealnie zgrany z dźwiękiem, to jeszcze dodatkowo, występ do kamer wokalistów w utworze „Mi Confesion”

Słowa nie oddadzą klimatu, nie oddadzą smaku, nie oddadzą niczego co związane z koncertem. Jedno co mogę zarzucić, że Arena w Poznaniu, nie jest odpowiednim miejscem na tego typu koncerty niestety. Odpowiednio dla Gotanów byłoby grać w knajpce, gdzie przy winie, czy przy wódce (zależy od preferencji) i papierosie upajać się boskością dźwięku, oddając się uniesieniom.

Na koniec zaproszono wszystkich do wspólnej zabawy.
Pary połączyły się i zgodnie ruszyły w tango. Przeżycie niesamowicie mocne.
Kto nie słyszał jeszcze, to zachęcam do zapoznania się z twórczością, bo warto jest czasem dać się zapomnieć i odpłynąć we własnej namiętności.

Czekam już na następny koncert, a międzyczasie pływam przy skrzypkach i harmoszce, oraz głosie który przyprawia o przemiłe dreszcze.

Duduś (Filip Łobodziński, przyp.) z gwiazdami popełnił, a radio mi dzisiaj przypomniało…
Bardzo dobry tekst Georges Brassensa w bardzo dobrym wykonaniu.

Miłego wsłuchiwania się życzę.

Premiera albumu Tybeta i Zeteny jest coraz bliżej. W oczekiwaniu na teledysk promujący to wydawnictwo prezentujemy pierwszy singiel. Piosenka „Jedno życie” to duża dawka energii i świeżego brzmienia, która jest znakiem rozpoznawczym nowego wydawnictwa pt. Teznacznie, przygotowanego przez rapera i producenta. W maju będzie można obejrzeć wideo do prezentowanej piosenki. Tym czasem zapraszamy do przesłuchania numeru w wersji audio.
Ultraviolet – Agencja Muzyczna

Pewnie wiele czytaczy zdziwi fakt pojawiania się notek prasowych odnośnie w/w „wydarzenia muzycznego”.
Wszystkie notki pojawiają się na prośbę Ultraviolet – Agencja Muzyczna. Z racji tego, że czytelność strony jest ogromna (czego niestety nie widać po komentarzach) – ponad 17 000 odwiedzin miesięcznie (najświeższe dane ze statystyk – wyłączając RSS, Spidery i Chińsko-Rosyjskich turystów),  jako autor strony, jestem otwarty na wszelkie wydarzenia kulturalne w Polsce i z chęcią przyjmuję informację do publikacji. Oczywiście to na co warto zwrócić uwagę, nie ważne z jakiego świata i gatunku pochodzi.

Mam skrytą nadzieję, że będzie tego przybywać z różnych stron Polski czy świata. Czas pokaże.

Tybet i Zetena czyli raper i producent. Obaj zajmują się muzyką od ponad 10 lat. Po wielu solowych projektach postanowili połączyć siły nad wspólnym albumem. Na przełomie lat ich styl ewoluował mając swój początek w brzmieniach stricte rapowych. Dzięki swoim produkcjom wnieśli oni duży wkład w rozwój lubelskiej sceny. Obecnie skupiają się na tworzeniu świeżych, elektronicznych numerów. Trudno jest sklasyfikować ich muzykę do konkretnego gatunku, ponieważ ich piosenki to miks różnorodnych inspiracji.

Na nowym albumie pt. „Teznacznie” będzie można wyczuć wpływ hip-hop’owych korzeni ale także interesujące eksperymenty z elektroniką. Wszystko to podane w przystępnych proporcjach. Teznacznie to neologizm ukuty na potrzeby wspólnego projektu Tybeta i Zeteny. Powstał z połączenia ich pseudonimów. Ich muzyka interpretuje nasze otoczenie w nowy sposób. Słuchając kolejnych numerów można się przekonać, że sytuacje i schematy, które do tej pory były jasne i przejrzyste, są opisywane z nowej często zaskakującej perspektywy. Dzięki temu możemy nabrać większego dystansu do codziennych spraw. Zarówno teksty jak i muzyka to spora dawka dobrej zabawy, co dobrze odzwierciedla atmosferę powstawiania materiału. Teznacznie z pewnością będzie dużą dawką świeżości, której od dłuższego czasu brakuje na rodzimym rynku muzycznym.

Premiera krążka Tybeta i Zeteny planowana jest na marzec 2010. Będzie promował ją numer pt „Jedno Życie”, co zapewni dużą dawkę energii już po pierwszym przesłuchaniu. W oczekiwaniu na teledysk do singla prezentujemy krótką video zapowiedz Teznacznie.
Ultraviolet – Agencja Muzyczna

Zapowiedź interesująca… miejmy nadzieję, że projekt wyciągnie choć trochę hip hop z monotonii uwięzionej w blokowej matni i mały powiew świeżości uderzy w polskie klimaty pokryte bitem. Miejmy nadzieję…

Już 22 marca Jón Þór Birgisson, czyli jedna czwarta zespołu Sigur Rós, wyda swój solowy album o nazwie „Go”. Powyżej możemy obejrzeć pierwszy teledysk z tego projektu, Go Do. Kto nie słyszał niech posłucha, a kto uwielbia Sigur Rós na pewno się nie zawiedzie (przynajmniej ja jestem podekscytowany).

Zachęcam, polecam, lekkie i przyjemne.

Adam jest typową hieną dziennikarską, nie waha się ani chwili by wrobić księdza w tak modną (sic!) w dzisiejszych czasach pedofilię i opisać to wszystko w gazecie dla której pracuje – „Kurier Pomorza”. Mniejsza z tym, że wynajął włamywacza do podrzucenia owemu księdzu Nowakowi kaset z największym tajwańskim gównem. Księdza zamykają, a nasz główny bohater spotyka w nietypowych okolicznościach właściciela dużo większej gazety, mającej zasięg na całym Pomorzu, który proponuje mu pracę. W tym samym czasie Adam zaczyna dostawać listy, z enigmatycznym napisem na kopercie „Tibi et Igni” w których znajduje zdjęcia i filmy pokazujące jego narzeczoną – Anię – w nietypowych sytuacjach i miejscach, w których jak sama twierdzi, nie była.
Bohater zaczyna własne śledztwo…

Tak mniej więcej przedstawia się początek akcji niskobudżetowego(?) i niezależnego filmu, który potrafi przyprawić widza o niezłe ciarki na plecach a finalnie zmusić do refleksji. Jest to gatunkowy i rasowy thriller, dotykający wielu płaszczyzn z dziedzin etyki, psychologii i  … wiary. Co akurat w tym właśnie wykonaniu jest obecnie rzadkim kąskiem we współczesnej, polskiej kinematografii.

Z racji niezależności kina, widz musi przekonać się do gry aktorskiej i pewnych, gdzieniegdzie trywialnych, wątków, co oczywiście wcale nie psuje zabawy. Choć są momenty gdzie ciężko się powstrzymać od parsknięcia śmiechem. Oczywiście nie jest to drażniące tak bardzo, że aż chce się wyłączyć film (np. sceny przemocy), ale jednak trzeba się przyzwyczaić.

Fabuła trzyma w napięciu. Mroczny klimat filmu podoba się i wciąga widza w sam środek akcji, co jest bardzo wielką zaletą. Wydarzenia dziejące się głównie w Trójmieście, oraz w opuszczonej fabryce w „Milczu” (Wielkopolska) , nadają oryginalnego charakteru produkcji. W dodatku układanka, która z każdą minutą zaczyna składać się w jedną całość, przeraża i zostawia u widza po projekcji, na długi czas, kłębek myśli.

Polecam mocno, w szczególności na wieczór. A osobiście chciałbym, by takich produkcji w polskim kinie pojawiało się więcej, a nasi wspaniali i sławni reżyserzy, którzy także biorą udział w festiwalach kina offowego czerpali inspiracje, bądź zatrudniali autorów do kinowych produkcji. No i niech się podkręcą w efektach specjalnych, niesmak po Wiedźminie, bo mamy świetnych grafików i animatorów w Polsce, a nikt jakoś o nich nie pyta i nie woła…

Film można zobaczyć na platformie iplex.pl, która od paru dni udostępnia swoje vod prawie za darmo. Dlatego „prawie”, gdyż trzeba na początku obejrzeć reklamę i odpowiedzieć na pytanie z nią związane. Oczywiście znajduje się tam o wiele więcej smaczków kinowych, komercyjnych i niezależnych, które już leżą w kolejce do zobaczenia. W dodatku produkcji będzie przybywać. Jest to krok na przód w naszej, rodzimej przestrzeni internetowej, gdzie można zobaczyć w pelni legalnie dobre i w miarę nowe filmy. Aż można zadać pytanie, na co komu dzisiaj piractwo? Polecam, choć z tego co wiem Iplex nie działa jeszcze na systemach operacyjnych linux.

Linki:

• „Dla Ciebie i Ognia” na iplex.pl
• Oficjalna strona filmu.
• Recenzja na filmweb.pl

Kolejna animacja wygrzebana dzięki In Web We Trust (blog Sylwii Besz).

Przesłanie samo wypływa z ekranu. Polecam.

Dwa dni zwlekałem z recenzją od obejrzenia w kinie kasowej produkcji mistrza Camerona (Aliens, Terminator, Titanic), stwierdziłem, że się dobrze przygotuje, podyskutuje, poczytam, przemyślę, by przyjąć to na chłodno i przemyśleć wiele wątków. W końcu nawet ktoś napisał z recenzentów, że czuł się tak samo jak oglądał pierwszy raz gwiezdne wojny. WOW! Oto więc krótka recenzja filmu o bohaterskim Żejku Suli (imię przekręcone specjalnie), który dzięki śmierci swojego brata mógł uratować tysiące członków klanów Na^vi, przed złymi ludziami z nieba.

Dawno, dawno temu… to nie tak. W przyszłości niejakiemu panu o imieniu Jake Sully zginie tragicznie brat. Skoro brat, to mają podobny kod genetyczny (ponoć – ja się nie znam), więc pan Jake Sully, były komandos na wózku, zostaje poproszony o zastąpienie brata w ważnym projekcie. Oczywiście godzi się, bo jakżeby inaczej, leci na planetę zwaną Pandorą, by właśnie tam wskoczyć w ciałko wyhodowanego, niebieskiego Na^vi, ludka z kosmosu, tubylca z plemienia, które mieszka w wielkim drzewie, będącym na złożach jakiegoś bardzo cennego materiału, po który przylecieliśmy my, ziemscy, źli terroryści. Oczywiście wchodzi on w ciało tegoż kosmity, bardzo podekscytowany jest światem i swoim ogonem, a przez swoją inteligencję komandosa gubi się trafiając na Neytiri, która prowadzi go do wioski niebieskich, trzymetrowych hindusów z akcentem afroamerykańskim. Tak to się zaczyna.

O filmie usłyszałem jakieś trzy miesiące przed premierą, był to news o zastosowanych zabezpieczeniach filmu, tak dotarłem do zwiastuna.

Zainteresował, nie ukrywam. Tak wtedy się dowiedziałem o rewelacyjnych efektach specjalnych. Im większy ekran tym lepiej film prezentował się wizualnie, a już na ogromnym ekranie plus okulary 3D wywarł piorunujące wrażenie. Choć jednak Na^vi nie porywali realizmem (uczucie jakbym widział kolejnego Shreka), to zmieszanie wszystkiego z krajobrazem dało niesamowitą mieszankę. W końcu reżyser czekał na odpowiedni sprzęt, który dokona cudów wizualnych, w tym miejscu także wielki pokłon dla grafików, za wspaniałe modele świata. Dzięki wizualnej orgii i dynamice film nie dłużył się ani minuty.

O muzyce tego samego powiedzieć jednak nie można. Powielanie, powielanie i jeszcze raz powielanie symfonicznych wstawek, w pewnych momentach nawet możemy przywołać myślami Titanica, wiadomo czyja to zasługa zapewne.

A co by było, gdyby nie fabuła? Hmmm, w moich oczach arcydzieło.
Fabuła strasznie przewidywalna. Co ciekawe sięgając do źródeł można zauważyć, że kultura niebieskich Na^vi bardzo zbliżona jest do hindusów, stąd ten cytat z Wikipedii. Nie tyle Na^vi co także same Avatary, nie wspominając już o boginiach, czy reinkarnacji. Nic nowego. Być może i tak, że ktoś dojdzie do tego, że hindusi przylecieli z kosmosu. W dodatku bardzo łatwo rozpoznać, że kluczowe niebieskie ludziki są grane przez obywateli Ameryki koloru czarnego. Zdradza ich akcent i sposób mówienia.
Skoro film był reklamowany jako rewolucja, to ja się jej nie dopatrzyłem  w samym scenariuszu. Wielki nacisk na widowisko, bez większej logiki. Przylatują źli ziemianie, w dodatku bezduszni komandosi, którzy chcą tylko negocjować poprzez przyłożenie pistoletu do głowy, mamy i dobrych tubylców, bardzo związanych ze swoją boginią i florą i fauną planety, którzy kochają drzewa, ujeżdżają ptaki i dziwne konie łącząc się z nimi więzią (trochę filią jakąś zaleciało), przez wyciętą ponoć scenę nie dowiedzieliśmy się jak oni „to” robią, choć wiedzmy, że na ziemi tylko ludzie i delfiny odczuwają przyjemność z „tego”, kosmici są tak podobni do nas, oh. Od momentu jak Żejk Suli dostaje się do wioski, wszystko zaczyna być bardzo przewidywalne, każda scena jest prostą i wiemy co nastąpi bezpośrednio po niej. Nie porywa i na pewno nie wnosi nic nowego, oprócz kolejnego dobrego zagrania marketingu. Są źli i dobrzy, po raz kolejny chodzi o pieniądze, środowisko naturalne i inne tematy polityczne na czasie.  Na szczęście są te efekty, dzięki którym nie myślimy za bardzo o fabule. Ale przez to, że efekty piorunujące w kinie rzadko się powtarzają, drugi raz na ten film bym nie poszedł, gdyż za bardzo skupiałbym się już na samym „rewolucyjnym” scenariuszu.

Jeżeli ktoś się nie nastawiał zgodnie z reklamami na tą produkcję, czy na coś rewolucyjnego pod względem akcji, to będzie zadowolony.

Polecam dla dobrej rozrywki w kinie i tylko w kinie, a najlepiej z okularami 3D na nosie.

A refleksja ogólna po filmie to: „Quo Vadis Sci-Fi?”