- O w dupę! – uwielbiam te słowa zaskoczenia i nie kryję ich nigdy w sobie będąc podnieconym lub zaskoczonym (pozytywnie i negatywnie). Tym razem zaskoczenie bardzo pozytywne, kiedy to drzwiach stanął ulubiony hydraulik popołudniowej zmiany, pan Heniu ze zniszczonymi i pokrwawionymi ustami. Oczywiście zapraszając do środka nie oszczędziłem sobie pytania w stylu „co się stało”.

Pan Heniu z wielkim bólem, czego mu się nie dziwiłem, opowiadał jak to był na pielgrzymce w Warszawie, pod pałacem, później w Krakowie z którego musieli wracać szybko z powrotem do Warszawy, bo nie dość, że paradę tych obrzydliwych homosiów będą organizować, to zamach jeszcze na krzyż był. Zaskoczony wielkim nawróceniem pana Henia zacząłem się zastanawiać o jaki zamach to znowu chodzi i jaki krzyż pod pałacem. I sobie przypomniałem…

W poniedziałkowy wieczór, relaksując się spokojnie z napojem wyskokowym wysoko-schłodzonym w ręku, słuchałem wypowiedzi pewnego inteligentnego pana w pewnej bardzo inteligentnej i specjalizującej się w pospolitym pieprzeniu telewizji (a jaka teraz się w tym nie specjalizuje?). Ten inteligentny pan kandydował na prezydenta i o dziwo jakiś procent swoich głosów zdobył, albo sądząc po wypowiedziach głosowały na niego skrajne prawicowe bojówki, albo ten pan ma dużą rodzinę i co by mu przykrości nie robić, ten symboliczny krzyżyk na niego postawili.

W ogóle całe wybory i kampania były tak napompowane cudownymi cudami i cudakami, że tylko czekałem kiedy ta słodycz pęknie i wyleje się ten mniej przyjemny szlam, który będzie sterował nastrojami statystycznych Polaków. Długo czekać nie musiałem.

Wracając do pana dwojga imion, a mowa cały czas o panu marszałku(?) Marku Jurku i jego dyskusji z prof. Nałęczem w telewizji TVN24, jest bardzo zbulwersowany wypowiedziami posłów i elekta PO na temat „usunięcia” krzyża spod pałacu prezydenckiego. Oczywiście nie tylko ten pan ale i cały, ciągle pogrążony w publicznej żałobie, PiS. Co do pana marszałka(?) bardzo podobała mi się wypowiedź, że to jest krzyż przydrożny i nikomu nie powinien on przeszkadzać. Podejrzewam, że taki przydrożny krzyż, z takimi gabarytami, stoi pod domem pana marszałka(?) i nikomu nie przeszkadza.

Kilka faktów. Przyspieszone wybory prezydenckie spowodowane były, nie ma co się oszukiwać, wielką tragedią w Smoleńsku, gdzie zginęła nie tylko para prezydencka ale i wielu znakomitych ludzi. Tak oto wtedy w ramach wstrząsu i żałoby postawiono krzyż, który w intencji stawiających go radosnych członków ZHP, ma zostać zastąpiony pomnikiem, ew. tablicą pamiątkową dla dostojnych ofiar. Niestety dzieci, które wróciły do swojej piaskownicy na Wiejskiej, po bitewnej kampanii (bo to na pewno nie była pokojowa misja), zaczęły z powrotem swoją ukochaną wojenkę, utrzymywaną z naszych podatków, bez korzyści zwrotnych, no chyba, że frustracja, w głównej mierze obywateli z moherowym beretem i anioła sercem, jest jakąś korzyścią. Nie tylko tym razem zaczęli chwytać ustawy, zadłużenia, afery, hazardy i in vitro do ręki by się nimi rzucać, ale wyciągnęli swoją tajną broń jaką jest nekrofilia polityczna i co najbardziej obrzydliwe jest, upajają się nią, a telewizja się cieszy, łapie i cieszy.

I tak oto uprawiają sobie nekrofilię polityczną na naszych oczach. I jak chcą to niech to sobie robią, nie ukrywam, obrzydliwe to jest, niech trzymają zdjęcia poległych posłów na krzesłach, niech tłuką się na różne scenariusze tragedii obwiniając coraz to nowe osoby, ale od krzyża w tych swoich bezeceństwach mogliby się odczepić i tym bardziej Kościoła Katolickiego w swoje wojenki nie mieszać. A fuj!

Naród funkcjonuje, żyje dalej, podatki żałoby nie miały i dalej były płacone, a w sercach mamy zawsze naszych zmarłych bliskich, a normalnym jest to, że wspominamy ich w myślach, rozmowach i odwiedzamy ich groby a nie przydrożne krzyże. Wiadomy cel krzyża jest, przeznaczenie już niedługo. Polacy jednak porażek nie lubią i wiadomym jest to, że brzytwy się chwycą albo jakiegoś absurdu rodem z wermachtu, by jednak wyjść na swoje. Niestety w oczach ludzkich bywa i tak, że zamiast zyskać najwięcej się traci. Ale, żeby krzyża? Przesada. Każdy wie jakim pałac miejscem jest i tłumaczyć nikomu nie trzeba po co zniknąć powinien. Aż nasuwa się pytanie, dlaczego na Wiejskiej nie postawiono pomnika JPII, bo w końcu wielokrotnie tam przemawiał i bywał.

Dziś już ruskie trumny opanowują media, pewnie niedługo i rynek, dzięki wspaniałej popularności.
Chłopcy zakończcie tą szopkę i jedni i drudzy, bo wspólnie się nakręcacie, a przegrywać to trzeba potrafić, a i odpowiedzialność za czyny swoje także brać trzeba, w końcu wierzę, że tam, pod drugiej stronie  zalanego jadem ekranu siedzą dojrzali ludzie.

Wracając do krzyża, popularnym jest mieszanie uczuć religijnych w wojny polityczne, gdyż wtedy elektorat się obruszy i lud się odezwie. I założy swoje hełmy z moheru i weźmie do ręki granaty w różaniec związane i pójdzie ten elektryczny elektorat pod pałac, by protestować po tym jak krzyż już zniknie. I zmarznie on i spoci w upale i zaleje go deszczyk i tak nic nie zmieni, a druga strona co świętością się brzydzi, obwini katoli za wszystko i Kościół bo ponoć on zawsze się miesza. A radio reżimowe suchej nitki nie zostawi i doda coś o odwiertach w Toruniu i to że trzeci świat się tworzy i że kapitaliści, Żydzi, cykliści i niedługo manifestujący homoseksualiści rozbierają kraj i pałac prezydencki swoimi łapskami, głosząc soczystą apokalipsę. A pospolicie pieprząca telewizja podsycać ten ogień będzie i tańczyć wokół niego łapiąc za języki, ćwicząc swój obiektywizm, co w słownikach tylko występuje.

A pan Heniu już teraz się przekonał, żeby sobie krzyżem mordy nie wycierać, bo drzazgi wbić się mogą… uczmy się proszę na czyiś błędach, czasami może oszczędzić nam bólu i pieniędzy z podatków.

PS. nie lubię pisać o polityce…

Nowy hicior, czyżby moja prośba o bardziej hardcorowego reżysera została wysłuchana? I czy przypadkiem nie jest to Rocco Siffredi?

Tak czy siak, z jednej skrajności w drugą. Aż jestem ciekaw kto by się teraz najbardziej nudził na seansie i czekał na tzw. „cycki” by się nacieszyć fabułą w pełni. ;)

Z poradnika Ciotki Klotyldy.
Drodzy chłopcy, drogie dziewczęta, w dzisiejszym poradniku dowiemy się jak pozyskać masę nowych znajomych, oraz poszerzyć rzeszę osób zainteresowanych takimi zdarzeniami, że np. „jesteśmy w kiblu i jest bosko”, albo „kupiłam nowy sweterek i się w niego nie mieszczę, jaka dieta? HELLOOO”.

Co wystarczy zrobić?
Nic prostszego, wystarczy wybrać jakieś wydarzenie, którym żyje miasto, państwo, świat, np. ostatnio wybory prezydenckie i obiecać zrobienie loda (cokolwiek miałoby to znaczyć). Sposób został ostatnio potwierdzony i sprawdzony doraźnie przez nową specjalistkę od social marketingu Bobbi Eden z Holandii. Niestety nie został on jeszcze sprawdzony, jako propozycja, od strony mężczyzny, ale myślę, że miało by to także wielkie powodzenie. Sposób jest tani, nawet darmowy. Wystarczy trochę chęci i trochę mniej rozumu.

Jak to zrobić?

Otwieramy nasze socjalne medium jakim jest np. twitter (blip, facebook, nk.pl też się nadają) i wpisujemy tam taki tekst, odnośnie wydarzenia (to jest bardzo ważny czynnik, który musi być spełniony inaczej nie zadziała):

albo jak to zrobiła nasza specjalistka (uwaga pisane w slangu):

I już!
Życzę powodzenia w powiększaniu grona znajomych i popularności waszych wspaniałych i inteligentnych, a zarazem niedocenionych profili.

…gdzie moje kolejne „radosne twórczości”, czyli np. opowiadania, to ja odpowiem tak:
- Piszą się!

Jestem w trakcie pisania dość długiego opowiadania, niestety ostatnio same krótkie nie wpadają mi do głowy i choć chciałem w trywialny sposób już zakończyć, to jednak dalsze losy bohaterki (tak, tym razem kobieta) robią się coraz ciekawsze i rozbudowane. Płynę i co jakiś czas dopisuję c.d. Tym właśnie chcę się ustrzec niedokończonej „wesołej twórczości”.

A korzystając z okazji, chciałbym wszystkim Polakom pogratulować nowego prezydenta (jednak szkoda, że to nie Lady GaGa), niech nam żyje sto lat i ze dwie kadencje.
Elekt prosił o 500 dni spokoju, to ja to uszanuje i komentować nie będę…

Cisza i reforma.

Trochę czasu minęło, trochę wody popłynęło i wylało, od ostatniego wpisu. Prezydent Rzeczypospolitej zginął w Smoleńsku, od czego zaczęła się męcząca paranoja w telewizji i tej reżimowej i tej dezinformacyjnej, powódź (wielka tragedia ludzka – przyćmiona dalszym splotem wydarzeń, czyli…), wybory (gównem się obrzucają i chlapią na obywateli), zamieszki w Grecji, Izrael strzelający do „pokojowców” i wszystkie inne małe apokalipsy światowe. Nawet pan Obama wreszcie się dowiedział czym jest piłka nożna, pewnie wcześniej oglądał tylko baseball niczym Al Bundy, albo całe życie spędzał na kampanii wyborczej. Miedwiediew otrzymał najnowszego iPhone 4 i pewnie pan Jobs od razu, w strachu przed przykręceniem kurka czegokolwiek, nauczył go odpowiednio trzymać owy gadżet. HTML5 zdobywa rynek, z czego się cieszę i już planuję przebudowę strony, a Adobe broni Flasha wszelkimi wektorowymi odnóżami, co by ludzie kupowali ich mega drogie i mega zajebiste narzędzie. A u mnie?

Chyba w tym wątku to ważniejsze… czyli co się działo jak się nie działo.
A przeżyć trzeba było wiele rzeczy, przeprowadzkę już na własne „m” i remont takowego, zjednanie się z bankiem na lat wiele, przemeldowanie (tak, po 26 latach pożegnałem się politycznie z Kołobrzegiem, który zawsze będzie w sercu mym i nie tylko…). W sumie jakby nie patrzeć ten remont i ta biurokracja zeżarły mi tyle czasu, przez co czasu na pisanie było niewiele, a głowy w ogóle. Ale osiadłem już na dobre i nawet głosowałem w moim nowym miejscu zamieszkania. Pora wrócić do porządków dziennych.

Wykonałem kilka projektów, byłem na fenomenalnym koncercie „Gotan Project”, który zapewne opiszę, zwiedziłem kilka konferencji i jeden nowy kraj, po wkurwiałem się na to co w telewizji wygadują i dowiedziałem się wreszcie na ile szczerości jeszcze mnie stać.

Cieszę się, że odżyłem wreszcie i cieszę się z tego wpisu, który po długiej przerwie zaczyna wreszcie pełną reaktywację mojego „niecodziennika”. Oczywiście o tych wszystkich przeżyciach, koncertach, płytach, książkach, projektach, będę pisał i to mam nadzieję w jak najmniejszym odstępie czasu. Teraz będzie nowe opowiadanie, ah te doświadczenia kilkumiesięczne.

A w skrócie, jeżeli chodzi o poglądy.
Katastrofa w Smoleńsku wstrząsnęła mną cholernie, w końcu jakby nie patrzeć zginał Prezydent Rzeczypospolitej, nie ważne jakim był człowiekiem i jak go postrzegaliśmy, był głową państwa. Wokół tego całego wydarzenia, zaczęła się robić dziwna szopa, są ludzie co twierdzą, że to był zamach, oraz inne teorie spiskowe tworzą się im więcej wiemy (wiemy więcej?). Oczywiście, wiadomym było, podobnie jak z JPII, że tragedia i zepsute czarno-białe telewizory będą trwać tylko do pogrzebu – na Wawelu (sic!). Konstytucja okrutną jest i już zaczęła się kampania. Media reżimowe i dezinformacyjne wykreowały dwóch kandydatów, resztę pomijając lub pokazując z wyrwanymi wątkami na ustach, przez co w oczach biednego elektoratu nie byli mile widzeni. Ale cóż, już po pierwszej turze, zostało dwóch, dzisiaj akurat się sprzeczali i obiecywali i kompromitowali i dowalali do pieca i wyciągali, aż nie wiadomo na kogo głosować… Międzyczasie potop wielki i tragedia ludzka, aż dziw bierze, że bezkrólewie się nie przedłużyło choć trochę. Chyba czas coś z tym zrobić drogi (nie)rządzie, ludzie nie mają środków do życia, pracy a co najważniejsze dachu nad głową. Ale mało to ważne, bo mamy debatę i za tydzień zagłosujemy za kurewsko lepszym jutrem, czy nas przy tym będą gryzły w dupę komary czy nie.

Życie jest piękne, tylko troszkę tragedii się dzieje gdzieś poza naszym zasięgiem. I z tą ironią witam was z powrotem drogie Pamiętniczki i drodzy Pamiętniki w oparach absurdu, ironii, złośliwości, fajek i wódki. Witam was w „niecodzienniku”, rozsiądźcie się i rozerwijcie, dodajcie RSSy, wróciłem.

Drogi Muchomorku,
piszę do Ciebie ten list z poczucia wewnętrznej tęsknoty jaka się zrodziła po obejrzeniu w telewizji naszych przygód, przypomniały mi się stare dobre lata, zanim wyjechałeś. Fakt, nie odzywałem się do Ciebie długo, nawet musiałem dowiadywać się o Twój adres różnymi drogami, gdyż wyrzuciłem go z pamięci. Nie ukrywam złości, która mnie wypełnia, po tym jak mnie zostawiłeś samego w naszym domku i wyjechałeś za tą swoją sławą, której i tak nie udało Ci się zdobyć, jednak w duchu się cieszę, że jakiś grzybiarz nie zrobił z Ciebie zupy i nie poczęstował nią swojej rodziny. Z tego co wiem przykoksowałeś trochę i urosło Ci się gdzieniegdzie.

Od momentu, w którym mnie zostawiłeś bez słowa, próbowałem sobie ułożyć życie, pragnąc w duchu wymazać wszystkie wspomnienia. Niestety, wszystko się zmienia. Bardzo często składałem wizyty w sąsiednich krainach, ale tam też było nie wąsko. W Stumilowym Lesie mafia zakopywała swoich dłużników, skończył tak i Królik, który zaćpał się w swoich długach. Niestety wody się podniosły i wymyły wszystkie te ciała, syf był wszędzie, Sowa padła po tym wydarzeniu na bakterię Coli. Prosiaczek schamiał i zaczął sprzedawać swoje prosiactwo samotnym drwalom, raz kiedy zabrakło mu kasy oddał rzeźnikowi swoje kopytko. Osiołek, po śmierci królika, złapał doła z którym sobie nie poradził, powiesił się na swoim ogonie. Za to Kubusiowi się udało, wygryzł Krzysia z rynku stręczycieli, topiąc go sprytnie w beczce miodu. Teraz ma posesje, bzyka Kangurzycę, młodego wychowuje na swojego potomka i dziedzica, a zarabia na nielegalnym handlu miodu. Miałem dość.

W Dolinie Muminków dolina, oprócz tego, że Mała Mi zaciągnęła się do Legii Cudzoziemskiej, a Włóczykijowi skruszał umysł od palenia jakiegoś świństwa – leży na jakimś zamkniętym oddziale – to powiem Ci, że Muminy zajęły się pomocą społeczną i codziennie przyjmują do siebie Bukę i ją karmią, jest to tak nieznośne i porażające, że urwałem z nimi kontakt w odpowiednim momencie. Mnie też chcieli przygarnąć…

Misia przygniotło uszko, czy tam łóżko, Strażak Sam zginął w pożarze, Bob Budowniczy stracił jądra podczas jakiegoś remontu – nie jest już tym samym człowiekiem, Krecika porwał jakiś buldog, Reksio oślepł od swojej lampy błyskowej – ktoś nasypał mu karbidu, Kotu Filemonowi zostało już tylko jedno z siedmiu żyć i stoczył się na dno razem z Bonifacym – mieszkają w Holandii, Sąsiedzi przesadzili, no i jeszcze Twój oddany i wspaniały kolega Dobromir ma bajpasa i trochę mu się umysł zacina.
Jak pisałem, wszystko się zmienia, niestety.

Tak więc oglądałem ostatnio nasze przygody i wspomnienia które tak bardzo chciałem wyrzucić z pamięci wróciły. Byłem zły, jednocześnie miło mi się zrobiło i chciałbym się z Tobą spotkać, mam nadzieję, że nie schamiałeś totalnie i będziemy mieli o czym rozmawiać, może mógłbyś mi tam coś znaleźć. W końcu jesteśmy (byliśmy) najlepszymi przyjaciółmi.
Czekam na list, chciałbym byś odpowiedział zanim Pat pójdzie na emeryturę i nie będzie miał kto listów roznosić. Najbardziej to mnie ciekawi, co u Ciebie, widziałem na Facebooku, zanim mi Internet wycięli, tylko Twoje zdjęcie i to jeszcze dość niewyraźne, ale chyba wyglądałeś na szczęśliwego. Masz kogoś może? Wiedz, że pusto tu bez Ciebie…

Twój oddany, Żwirek.

PS. Załącz proszę do listu przynajmniej połowę moich pieniędzy, które mi zabrałeś w dniu wyjazdu. Dołączam do listu trochę moich łez tęsknoty i kapelusze Twoich kuzynów, bardzo pewnie za nimi tęskniłeś!

Duduś (Filip Łobodziński, przyp.) z gwiazdami popełnił, a radio mi dzisiaj przypomniało…
Bardzo dobry tekst Georges Brassensa w bardzo dobrym wykonaniu.

Miłego wsłuchiwania się życzę.

- Ile jeszcze masz zamiar tego wypić? – zapytał głos z szafy.
- Tyle ile trzeba. Przynieść ci? – zawarczał bohater, który bohaterem nigdy nie był.
- Dawaj! – uchyliły się lekko drzwiczki  skrzypiąc po swojemu – Tylko donieś tym razem i nie wypij po drodze…
- Aaaahhh – rozległ się głos jaki towarzyszy zazwyczaj po spożyciu, drzwiczki zamknęły się cicho w swoim rozczarowaniu.

Przychodzi taki moment w życiu mężczyzny…

Nie nie, to nie będzie „pospolite pieprzenie” obleczone sensacyjnymi wywodami na tematy oczywiste, a tym bardziej o momentach w życiu mężczyzn, którzy takowe posiadają i nikt nie przetłumaczył ich na język wenusjański, co oczywiście odbiło się różowo-pochmurną wzajemnością, ale o tym też już książki pisano więc też nie będzie – nie ukrywałem jednak nigdy, że to jeden z moich ulubionych tematów. Nie będzie też o tym jak dawno czegoś nie napisałem, bo już tłumaczyć się nie mam zamiaru, choć zdradzę rąbka tajemnicy co się działo, kiedy się nic nie działo.

Dawno, dawno temu, kiedy komputery nie zgasły przez „milenijną pluskwę”, my Polacy nie wiedzieliśmy co to jest Facebook i podniecaliśmy się na widok lustrzanek cyfrowych, kiedy to dotykowe telefony nie mieściły się w wyobraźni i tak wtedy bujnej, a piwo w pubach było za 4zł, bohater który nigdy bohaterem nie był, był innym człowiekiem niż teraz. Niektórzy powiedzą „tak tak ludzie się zmieniają”, no jasne że się zmieniają, ale w tych czasach kiedy uwiecznić można wszystko, a jak się to zakopie gdzieś głęboko i zapomni o tym przez dłuższy czas, tym szok jest większy, dużo większy niż porównywanie swojej talii ze zdjęciami przy kotlecie. Tak teraz pakując swoje zabawki nie-bohater, dokopał się do pewnych pamiątek i jeszcze jak na złość grzebał i kopał głębiej, nawet po starych wypowiedziach gdzieś w internecie zauważając to jak bardzo zmieniło mu się słowo, jak bardzo zmieniła tematyka, jak bardzo gdzieś spłaszczyło się jego jestestwo nadając nowego wymiaru. Co lepsze nie-bohater odkrył, że jednak pewne rzeczy w nim siedzą dalej i teraz zacięcie kombinuje jak je pobudzić do życia, gdyż kiedy spojrzał po tak długim czasie na siebie bardzo polubił tego człowieka sprzed wielu lat. Co gorsza, nie żałuje żadnego popełnionego kroku.

Zmieniamy się. To nie jest wielkie odkrycie, lecz refleksja. Zmieniamy się, nigdy na gorsze, ale zawsze na coś innego. Po drodze naszej życiowej gubimy coś, jednocześnie odnajdując coś nowego, stając się nowym człowiekiem. Inni sentymentalni będą widzieć więcej minusów, nowi widzą same plusy i życie toczy się dalej. I nie potrzeba tutaj jednak projektu Pana Tymochowicza by odnaleźć  siebie sprzed lat, wystarczy pogrzebać. Ot niewdzięczne czasy dla tych co zostawili swoje ślady w sieci. Od razu wytłumaczę tytuł wpisu, jest to cytat z pewnego filmu „prezentu” urodzinowego popełnionego przez Cusha (wywołuje do tablicy), gdzie przez doskonały montaż mówię sam o sobie takie właśnie oto słowa. To co jest najpiękniejsze, że trudność mi została, na kontrowersyjność jednak zbyt mało czasu. Zmiana.

Zmiany są dobre i stąd moja ciekawość jak Wy Czytacze odczuwacie zmiany samego siebie, czy tęsknicie za sobą (nie za sytuacjami) sprzed wielu lat? Może jednak czasem warto odkurzyć nie tylko swoje zdjęcia, ale i pamiętniki, filmy (nawet rodzinne), ślady w sieci które zostawialiście parę lat temu. Często takie odkrycie siebie sprzed wielu lat nie tyle nas czegoś nowego uczy, ale i jednocześnie tłumaczy wiele spraw i podjętych ścieżek. A odkurzyć można zawsze, nie tylko z powodu przeprowadzki, który był moim powodem.

Przeprowadzki która trwa dobry już czas, stąd moje zaniki pisania, a jednocześnie zacznie się już zaraz. Zamierzam dobrze wykorzystać ten czas, odświeżyć dobrze umysł, pozamykać sprawy, by wrócić znowu z niecodziennikiem (który tak na prawdę ma już lat osiem) nowym, lepszym i bardziej kontrowersyjnym. Oczywiście między czasie będę zamieszczał małe elementy na stronie, więc niech nikogo głowa nie boli.

Odkurzajcie, odświeżajcie wspomnienia, warto!

PS. a pro po zdjęcia – pamiętajcie, najlepsze towarzystwo to swoje własne towarzystwo, o!