- O w dupę! – uwielbiam te słowa zaskoczenia i nie kryję ich nigdy w sobie będąc podnieconym lub zaskoczonym (pozytywnie i negatywnie). Tym razem zaskoczenie bardzo pozytywne, kiedy to drzwiach stanął ulubiony hydraulik popołudniowej zmiany, pan Heniu ze zniszczonymi i pokrwawionymi ustami. Oczywiście zapraszając do środka nie oszczędziłem sobie pytania w stylu „co się stało”.

Pan Heniu z wielkim bólem, czego mu się nie dziwiłem, opowiadał jak to był na pielgrzymce w Warszawie, pod pałacem, później w Krakowie z którego musieli wracać szybko z powrotem do Warszawy, bo nie dość, że paradę tych obrzydliwych homosiów będą organizować, to zamach jeszcze na krzyż był. Zaskoczony wielkim nawróceniem pana Henia zacząłem się zastanawiać o jaki zamach to znowu chodzi i jaki krzyż pod pałacem. I sobie przypomniałem…

W poniedziałkowy wieczór, relaksując się spokojnie z napojem wyskokowym wysoko-schłodzonym w ręku, słuchałem wypowiedzi pewnego inteligentnego pana w pewnej bardzo inteligentnej i specjalizującej się w pospolitym pieprzeniu telewizji (a jaka teraz się w tym nie specjalizuje?). Ten inteligentny pan kandydował na prezydenta i o dziwo jakiś procent swoich głosów zdobył, albo sądząc po wypowiedziach głosowały na niego skrajne prawicowe bojówki, albo ten pan ma dużą rodzinę i co by mu przykrości nie robić, ten symboliczny krzyżyk na niego postawili.

W ogóle całe wybory i kampania były tak napompowane cudownymi cudami i cudakami, że tylko czekałem kiedy ta słodycz pęknie i wyleje się ten mniej przyjemny szlam, który będzie sterował nastrojami statystycznych Polaków. Długo czekać nie musiałem.

Wracając do pana dwojga imion, a mowa cały czas o panu marszałku(?) Marku Jurku i jego dyskusji z prof. Nałęczem w telewizji TVN24, jest bardzo zbulwersowany wypowiedziami posłów i elekta PO na temat „usunięcia” krzyża spod pałacu prezydenckiego. Oczywiście nie tylko ten pan ale i cały, ciągle pogrążony w publicznej żałobie, PiS. Co do pana marszałka(?) bardzo podobała mi się wypowiedź, że to jest krzyż przydrożny i nikomu nie powinien on przeszkadzać. Podejrzewam, że taki przydrożny krzyż, z takimi gabarytami, stoi pod domem pana marszałka(?) i nikomu nie przeszkadza.

Kilka faktów. Przyspieszone wybory prezydenckie spowodowane były, nie ma co się oszukiwać, wielką tragedią w Smoleńsku, gdzie zginęła nie tylko para prezydencka ale i wielu znakomitych ludzi. Tak oto wtedy w ramach wstrząsu i żałoby postawiono krzyż, który w intencji stawiających go radosnych członków ZHP, ma zostać zastąpiony pomnikiem, ew. tablicą pamiątkową dla dostojnych ofiar. Niestety dzieci, które wróciły do swojej piaskownicy na Wiejskiej, po bitewnej kampanii (bo to na pewno nie była pokojowa misja), zaczęły z powrotem swoją ukochaną wojenkę, utrzymywaną z naszych podatków, bez korzyści zwrotnych, no chyba, że frustracja, w głównej mierze obywateli z moherowym beretem i anioła sercem, jest jakąś korzyścią. Nie tylko tym razem zaczęli chwytać ustawy, zadłużenia, afery, hazardy i in vitro do ręki by się nimi rzucać, ale wyciągnęli swoją tajną broń jaką jest nekrofilia polityczna i co najbardziej obrzydliwe jest, upajają się nią, a telewizja się cieszy, łapie i cieszy.

I tak oto uprawiają sobie nekrofilię polityczną na naszych oczach. I jak chcą to niech to sobie robią, nie ukrywam, obrzydliwe to jest, niech trzymają zdjęcia poległych posłów na krzesłach, niech tłuką się na różne scenariusze tragedii obwiniając coraz to nowe osoby, ale od krzyża w tych swoich bezeceństwach mogliby się odczepić i tym bardziej Kościoła Katolickiego w swoje wojenki nie mieszać. A fuj!

Naród funkcjonuje, żyje dalej, podatki żałoby nie miały i dalej były płacone, a w sercach mamy zawsze naszych zmarłych bliskich, a normalnym jest to, że wspominamy ich w myślach, rozmowach i odwiedzamy ich groby a nie przydrożne krzyże. Wiadomy cel krzyża jest, przeznaczenie już niedługo. Polacy jednak porażek nie lubią i wiadomym jest to, że brzytwy się chwycą albo jakiegoś absurdu rodem z wermachtu, by jednak wyjść na swoje. Niestety w oczach ludzkich bywa i tak, że zamiast zyskać najwięcej się traci. Ale, żeby krzyża? Przesada. Każdy wie jakim pałac miejscem jest i tłumaczyć nikomu nie trzeba po co zniknąć powinien. Aż nasuwa się pytanie, dlaczego na Wiejskiej nie postawiono pomnika JPII, bo w końcu wielokrotnie tam przemawiał i bywał.

Dziś już ruskie trumny opanowują media, pewnie niedługo i rynek, dzięki wspaniałej popularności.
Chłopcy zakończcie tą szopkę i jedni i drudzy, bo wspólnie się nakręcacie, a przegrywać to trzeba potrafić, a i odpowiedzialność za czyny swoje także brać trzeba, w końcu wierzę, że tam, pod drugiej stronie  zalanego jadem ekranu siedzą dojrzali ludzie.

Wracając do krzyża, popularnym jest mieszanie uczuć religijnych w wojny polityczne, gdyż wtedy elektorat się obruszy i lud się odezwie. I założy swoje hełmy z moheru i weźmie do ręki granaty w różaniec związane i pójdzie ten elektryczny elektorat pod pałac, by protestować po tym jak krzyż już zniknie. I zmarznie on i spoci w upale i zaleje go deszczyk i tak nic nie zmieni, a druga strona co świętością się brzydzi, obwini katoli za wszystko i Kościół bo ponoć on zawsze się miesza. A radio reżimowe suchej nitki nie zostawi i doda coś o odwiertach w Toruniu i to że trzeci świat się tworzy i że kapitaliści, Żydzi, cykliści i niedługo manifestujący homoseksualiści rozbierają kraj i pałac prezydencki swoimi łapskami, głosząc soczystą apokalipsę. A pospolicie pieprząca telewizja podsycać ten ogień będzie i tańczyć wokół niego łapiąc za języki, ćwicząc swój obiektywizm, co w słownikach tylko występuje.

A pan Heniu już teraz się przekonał, żeby sobie krzyżem mordy nie wycierać, bo drzazgi wbić się mogą… uczmy się proszę na czyiś błędach, czasami może oszczędzić nam bólu i pieniędzy z podatków.

PS. nie lubię pisać o polityce…

- A teraz zobaczymy jaką nosisz bieliznę. – powiedział to głosem imitującym zawodowego gwiazdora porno, po czym chwycił za pincetę, którą miał w swojej magicznej walizeczce.
- Nieeeee! Tylko nie to! Nieeeee! – zapiszczała do telewizora w taki sposób, jakby bardzo chciała by właśnie tam zajrzał. Pinceta zanurzyła się w koszu na brudną bieliznę i chwyciła wymięte, lekko brudnawe, różowe stringi.
- O tak! – wrzasnął i przyłożył w sposób spektakularny do swojego nosa. – O tak! To jest to, ciekawe jak będą się prezentowały na mojej głowie? – po tych słowach długo się nie zastanawiając wcisnął przedmiot pożądania  na swój wyżelowany łeb, najcieńszą częścią wzdłuż swojej twarzy. Wraz z tymi stringami wyglądał niczym mroczny barbarzyńca na polu chwały, dzierżąc swoją bojową pincetę w dłoni. Bardzo szybko znalazł się na jej łóżku odczyniając podskoki zwycięstwa rycząc zwierzęco w stronę kamery.

Ona piszczała dalej, ale już tylko z zachwytu i podniecenia, z wielką nadzieją, że to właśnie ona wygra, w końcu bielizna uraczona była jej zapachem, częścią jej, tą najromantyczniejszą.

Po paru minutach przyszedł czas na wielki finał reality teleturnieju, gdzie Dżejk Wojownik, lat 21, wyglądający przynajmniej na 30, lekko ubrudzony na nosie, stał na przeciw osiemnastoletnich nimf, wyglądających z przodu przynajmniej na trzydziestopięcioletnie matki piątki dzieci.
- Wybieram pokój numer trzy! Bardzo urzekła mnie twoja brudna bielizna, wyrobione sprężyny w łóżku, zużyte prezerwatywy XXL pod nim. Jedno zastrzeżenie to twoja golarka z długimi kręconymi włosami, nie za bardzo lubię owłosione golarki, ale myślę, że jak będziesz ze mną i już cię przelecę wzdłuż i wszerz to kupię ci maszynkę elektryczną, albo przekonam cię do niegolenia, bo lubię bardzo mocno owłosione cycate dziury. – w tym momencie rozległ się pisk brzmiący mniej więcej „kocham być owłosiona”  i pewna nimfa z trójcy, której oto wielki wojownik prześwietlił, przewąchał i Bóg jeden wie co jeszcze zrobił w ich sypialniach, rzuciła mu się na szyję łamiąc niechcący żuchwę, która to ustawiła się w konfiguracji „wiecznie zdziwionego człowieka”. Po tym wszystkim ona chwyciła go za rękę, on ją chwycił za tyłek i pobiegli razem w stronę zachodzącego słońca w rytm kongi wypływający z jej podskakujących silikonowych piersi.

Tuż po programie „Super słodkie do porzygania urodziny” trzynastego dziecka, piątej kochanki słynnego rapera i wydawcy płyt, który do tych samych melodii zaprasza co rusz nowe gwiazdki (kobiety udające, że potrafią śpiewać i mężczyzn którzy śpiewają jak te kobiety).

- A teraz teledysk kolejnego superhero duety Jami i Dżami w utworze „Twoja dupa przyćmiewa mi cycki”.

Przełączam kanał, szukam muzyki, szukam tego co da się nazwać muzyką. Tu reklama kolejnego super proszku, tam dziennikarka która swoją niebywałą i niezrozumiałą dykcją udowadnia, że jest mistrzynią świata seksu oralnego. Na usta cisną się słowa: „kto cię postawił przed kamerą, komu ty musiałaś postawić”, ale spoko wszystko i tak się da wytłumaczyć, a jak się nie da to można w każdej chwili przełączyć kanał, co właśnie poczyniłem. Reklama, dziennikarka, karaokę robiące dzieciom z wodą zamiast mózgu kisiel – tak właśnie kończy najlepszy kanał telewizyjny z bajkami. Cholera, wszędzie reality szoły, barany, analfabeci, albo fabryki wytwarzające owych, mieszkania celebrytów – a w dupie mam co trzyma w lodówce Przemysław Saleta albo Piotr Rubik, ja chcę tylko posłuchać muzyki. Czy już tylko został internet? Czy już tylko jutuby, wrzuty i inne wynalazki? Gdzie ta telewizja co wyznaczała trendy, gdzie ta telewizja, która pokazywała Dire Straits, sprzedała młodemu pokoleniu Genesis czy Michaela Jacksona, no gdzie? Zmieniła ona znaczek i zaczęła pokazywać pustotę napływającą z zachodu przekładaną jakimiś brzdękami wmawiając nam usilnie, że to muzyka. Ponoć liczy się w jakim stylu się wychodzi, ja tutaj stylu nie widzę. Co gorsza, reszta kanałów idzie jej tropem. Wysiadam.

Wyłączam telewizor, wkładam płytę do odtwarzacza, wciskam „play”. Melodia niesie się po ścianach, wokal najeża każdy włos na ciele, a słowa:

… mają największy i jedyny sens w tym wszystkim co teraz niestety można zobaczyć w pudle zwanym przez co niektórych telewizją.
Największy żal jest w tym, że aby dostać się przed kamerę to trzeba zrobić z siebie idiotę albo wystawić dupę i tak trzeba grać cały czas. Ktoś zaprzeczy zapewne, a ktoś wspomni takie programy jak Luz, Pegaz, Laboratorium, Kwant, 30 ton, albo kanały MTV Music Television, Atomic TV, VIVA Zwei.

Po dłuższym przemyśleniu kwestii opisanej wcześniej o pani Agnieszce Ch i jej nowej twórczości, stwierdzam, że się znacząco pomyliłem.

Otóż rozważając w krótkiej dyskusji kwestie wiekowe, że co nie co może się w życiu zmienić a niektórzy dorosnąć i zmienić swoje zamiłowania muzyczne, a przede wszystkim twórczość, podczas pisania poprzedniego tekstu nie wziąłem tego po uwagę i nie wezmę pod uwagę pisząc i ten.

Jednak stawiając na piedestale obok Brzoskwini, Mandaryny czy innego cytrusa, ostro przesadziłem. Dlatego chciałem naprostować swoją myśl.

Artyści których szanujemy i którzy na nas robią jakiekolwiek marzenie, bądź kojarzą się z pewnymi, ważnymi chwilami w życiu, a ci, którzy jednak odznaczyli się jakoś w polskiej muzyce rozrywkowej, gdzie pani Agnieszka Ch. zrobiła to na pewno, to stwierdzamy, że profanować to powinni się oni sami, a nie jacyś łachmaniarze na coverach, czy innych cudach. Pani Agnieszka sama siebie profanuje, więc stwierdzam, że wielką artystką jest.

Koniec tematu i kropka.

PS. Obywatel G. R. proszony jest o odblokowanie swoich filmów na YT. Dziękuję.

Ostatnio, po ciekawostkach jakie to pojawiają się na Wykopie i w różnych serwisach informacyjnych, stwierdziłem, że zepsuje sobie humor i pooglądam w ramach rozrywki dla masochistów – Fakty, a w moim osobistym sprycie zahaczyłem także o Wiadomości, co by zweryfikować pewne dane. Oczywiście ciśnienie mi wzrosło, a mięsem rzucałem tak mocno, że jakby kto był na linii rzutu poległby śmiercią tragiczną. Po tej zacnej chwili uniesienia, stwierdziłem, że pieprzyć nagrodę nobla za odkrycie sensu życia muszki owocówki, pora podzielić się ze światem własnymi, krótkimi przemyśleniami na tematy bardzo współczesne i troszeczkę wsteczne…

Pewnego czasu Marsel popełnił bardzo dobry, a zarazem popularny wpis na temat Kultu i wypowiedzi Kazika odnośnie ściągania jego płyty przed premierą, kiedy go przeczytałem, zapytał się mnie o moje zdanie w tym temacie. Stwierdziłem, że napiszę o tym u siebie, a w duchu pomyślałem, że zahaczę o temat przy okazji recenzji tej głośnej płyty.
Z racji tego, że recenzji nie będzie, napiszę: Marsel podpisuję się pod Twoim tekstem rękoma i nogami. Gdyby artyści zaczęli choć trochę korzystać w swojej własnej nieprzymuszonej promocji z dobrodziejstw internetu, świat byłby piękniejszy. Na dzień dzisiejszy znam dwa (może jest ich więcej) zespoły, jeden uwielbiam, drugi nie bardzo, które wykorzystują jakiś promil z tego co można wycisnąć, a są to: mój kochany Nine Inch Nails (bardziej) i Radiohead (są na dobrej drodze w procesie informatyzacji świata i twórczości).
Wracając do Kazika i zespołu Kult (zwał jak zwał), płytę słyszałem kilka razy, parę razy nieuważnie i parę bardzo uważnie (szukałem tego czegoś) i uznając to zdanie za krótką i treściwą recenzję, nie znalazłem. Kult zakończył się, jak na razie dla mnie, przed płytą „Ostateczny krach systemu korporacji”. Od tamtej pory wszystko na jedno kopyto, a płyty tak do siebie podobne, że czasem nie wiem jakiej słucham. Tyle szumu na temat klona, to jest bezsens i przy okazji świetny marketing wirusowy. Ale o tym już było. Może mój brak obiektywności wynika z tego, że z twórczości Kazika i Kultu wyryły się w moim sercu Arachja i Lewe Lewe Loff, za które i jeszcze więcej mógłbym kiedyś podziękować bardzo, jak i za Kazikowy kawalas Co się stało z naszem panem, autorowi. Nowa płyta dupy nie urywa i to uznajmy za meritum sprawy. Lecimy dalej…

Fruwając po internecie trafiłem na popularny program rodem z popularnej stacji telewizyjnej, Cribs w serwisie s2o. Głównym bohaterem programu był nikt inny jak dom Piotra Rubika. Jedna krótka refleksja patrząc na właściela tego surowego mieszkanka. Jak za dwieście lat odkopią grób to po włosach go poznają, być może jeszcze jakiś proces beatyfikacyjny się zacznie. Przeszczep był tak udany, że bujna fryzura ma się nijak do tego co było kiedyś, niewielu go pamięta z programu MO, to chyba i dobrze (dla niego i kto wie czy dla jego żony też). Piotruś dalej gra w gierki, komponuje od ósmej rano do późnych godzin wieczornych w swojej pracowni, a jego żona zapewne jest niezależną kobietą. Ale mnie to akurat nie obchodzi, nie jestem pudelkiem i lecę dalej…

Ostatnie wydarzenie z szołbiznesu i lajfstajlu, które mną wstrząsnęło to była, nikt inny, jak Agnieszka Chylińska i jej nowy przebój. Taki z tego Modern Rocking jak z koziej dupy trąbka, no chyba, że przyrównamy do Tokio Hotel. Jak Boga kocham, słysząc to badziejstwo myślałem, że to jakiś club remix a ‘la dj Marian z Koluszek. Kiedy jednak doszedłem do tego, jak bardzo się myliłem kopara mi opadła. Wolę pamiętać panią Agnieszkę Ch. jako wokalistkę zespołu O.N.A. i chwilę potem. Czyżby mam talent obudził w niej chęć odkrycia siebie na nowo? Po takim odkryciu, bym zakrył szybko i zapomniał. Nie ten wokal, nie ta aranżacja, nie po tylu latach. Choć zapewne pani Agnieszka Ch. jak będzie dalej pchała swój Modern Rocking do przodu, to niebawem usłyszymy ją w chórze gospel, a jeszcze później śpiewającą do kotleta na parostatku turystycznym. Dzisiaj pani Agnieszka staje na piedestale obok Mandaryny, która pokazała sztuczkę i zamieniła się w swoim teledysku w Gracjana R. . Talent muzyczny taki sam. Wiedziałem, że Gracjan też była kobietą.

Polityka. Świat. Dwie sprawy.
Nie wiem czy wiecie, ale teraz jest taka światowa moda na szczepienia przeciw A/H1N1, potocznie zwanym świńską grypą. Świat oszalał na punkcie tego zjawiska, kolejki są ogromne, jak kiedyś u nas za papierem toaletowym. Ciekawostką tej mody jest to, że zbudowana ona jest na strachu, medialnych krzykaczach i wspaniałomyślnej organizacji dbającej o nasze zdrowie – WHO. Atutem dodatkowym jest to, że jest tak pożądana, aż rządy wzięły na siebie odpowiedzialność za powikłania, odciążając przy tym firmy farmaceutyczne. Do Polski moda trafia zawsze ostatnia, ta także. Mógłbym czuć się zawiedziony, jednak tak nie jest, wręcz przeciwnie, zacząłem pałać platoniczną miłością do naszej obecnej minister zdrowia. A dlaczego? Zalecam obejrzeć Kropkę nad i z jej udziałem, gdzie przy okazji można zobaczyć jak pani prowadząca, co kiedyś w kronikach filmowych tropiła afery, kompromituje się zadając głupie pytania, nie dając dojść pani minister do słowa.
Wiele jest teorii spiskowych wokół tematu, wiele jest dementi i prób wyśmiania doszukiwania się piątego dna tej przepięknej mody. Jak dla mnie, jestem przekonany, że wstrzykiwania choroby zmieszanej z rtęcią nie potrzebuję. Cholera, jak to jest, że rtęć pomaga leczyć, a jak się stłucze termometr to zaczyna się afera. Hm. Jednak lepszą metodą na pewno jest opracowany sposób przez rosyjskich profesorów, wszystkiego dużo: dużo czosnku, dużo seksu… ja dodam, że wypalanie specyfikami na bazie spirytusu też zdaje egzamin. Ale ktoś zarabiać musi. Już widzę te 20zł za czosnek w sklepie.

Na koniec coś o prawach autorskich. Jak wiadomo zamknięto serwis odsiebie.com, powstają petycje przeciwne temu procederowi. UE niedługo będzie nas odcinać od internetu, do którego, że by się dostać będziemy musieli podawać imię, imię ojca, nazwisko, pesel, nazwisko panieńskie matki, numer buta, grupę krwi i wymaz z kału. Wtedy będziemy czuć się bezpiecznie, a źli pedofile już nie będą zamieszczać brudnych treści w internecie. Policja będzie mogła nam wpuścić szpiegującego trojana, a jak coś przeskrobiemy i będziemy kombinować, to trojan wypuści od nas mp3 i wszystkie filmy, aby pan po pięciu minutach pukający do drzwi mógł nas zaaresztować za paserstwo. OpenSource zniknie, gdyż przyczynia się zapewne do procederów mafijnych i na linuksa tak prędko w/w trojana nie da się wpuścić, a szyfrowanie dysków zostanie zabronione, bo naród biedny i sklerotyczny i hasła zapomina. Prawa autorskie będą przestrzegane i będą lepsze, wtedy na pewno mój niecodziennik zostanie zamknięty, za fragmenty tekstów piosenek przy wpisach, no i co, że nie są pełne i że podaję autora + nazwę utworu, a jak nie za to, to za to, że jest zagrożeniem dla demokracji w UE, co już ponoć jakiś prezydent z Zachodu pragnie to uskutecznić. Tacy będziemy bezpieczni.

Zmiany idą na lepsze, będziemy żyć bezpieczniej. Utopia coraz bliżej…
Koniec la la la la, łoł łoł łoł, baj baj baj (jak to śpiewa niejaki Obywatel G.R.).

Wakacje za nami, lato za nami i niektóre głupawe wydarzenia medialne też, jak otwarcie/zamknięcie lata. No może nie do końca głupawe, gdyż jest to kolejna okazja aby coś wypić i pobujać się przy populistycznych gwiazdkach za prawie darmo. Także i niektóre mieściny przeżywały swoje dni, Dni Odolanowa, Dni Opalenicy, Święto Smaków, Święto Wina. To ostatnie, w Zielonej Górze, bardzo dobrze i darmowo, rozreklamowane ostatnimi czasy, przez „kultur(w)ę” Hip-Hop.

Kilka takich uroczystości zaliczyłem w tym roku i dzięki nim nasunął mi się pewien temat różnic etnicznych, który mam zamiar przedstawić w abstrakcyjny sposób, sumujący wszystkie zachowania i miastowych i obywateli wsi, jakie udało mi się zaobserwować i zebrać do kupy..

Miastowe wieśniaki…

Na wieś przyjadą całą watahą. Ona delikatna, czysta, zadbana w szpileczkach, z makijażem jakby z dyskoteki przed chwilą wyszła, on grubiutki, łysiejący, rzucający kurwami na lewo i prawo, bo twardziel z dzielni z niego i rzucać tymi kurwami musi. Dzieci biegają po samochodzie i strach pomyśleć co będzie, gdy drzwi się otworzą i wybiegnie ta mała, rozwydrzona hołota odciągnięta od kanałów z kreskówkami, bądź ta nieco starsza od idiotosiejących „Pene(r)tratorów”. Do tego ten piesek, wymuskany, uczesany, z kokardką na małej główce, bialutki i ujadający na własny cień, przy okazji bojący się każdego nagłego ruchu, pewnie mu tak pozostało po tym jak dzieciaki strzeliły mu seryjkę w pralce.

Tak mniej więcej wygląda abstrakcyjny mieszczuch przyjeżdżający na wieś. Parkujący na środku trawnika, mniemający że jest panem i władcą, mądrością narodu wśród zacofanego i zapomnianego przez europejską finansjerę skansenu. Przyjeżdża do zoo i się dziwi. Że to ludzie większość życia na podwórku, że są dla siebie mili – pewnie coś kombinują za plecami – że pracują fizycznie, że wstają rano, że tyle tu błota, że za głośne ciągniki, że za cicho w nocy, że nie wiedzą co to są te łindołsy, albo mają przedwojenne (ciekawe o którą wojnę chodzi) telefony komórkowe, że ich domy takie stare i że pieprzą wciąż o jakiejś ojcowiźnie, a co gorsza, że ktoś mu zaraz ten samochód ukradnie i schowa w jakiejś obesranej przez myszy szopie. Często wyciąga aparat/kamerę, swoją wypasioną komórkę, rejestruje, bo nikt mu nie uwierzy w to co on tu zobaczył. W każdej rozmowie wywyższa się i swoje miasto, że ma sklepów od cholery i że w niedziele otwarte, że ma co chce i kiedy chce, że życie w blokach lepsze, że gazety codziennie za darmo rozdają, a internet i pole (komórkowe) to on ma gdzie tylko chce. W dodatku nie ma tam tak dużych zwierząt i że nie musi spędzać z nimi połowy dnia, a warzywka to ma na straganie.

Impreza wiejska, pokazy owieczek, takie trywialne, to on musi podejść blisko, bo w filmach o mutantach ostatni raz widział, ona nie podchodzi bo się boi, że to coś ją zje, lub co gorsza ubrudzi się niewiasta, dzieci biegają wokół, krzyczą, że też taką chcą do domu, a pies ujada, boi się, ujada, ucieka, ujada, nie wie co się dzieje. Te bardziej odważne egzemplarze podchodzą najbliżej, próbują fotografować, szczują zwierzątka dziećmi, co by sobie po ujeżdżały.
Pan dbający o pokaz i siebie, prosi na początku aby wszyscy się odsunęli, prosi kilka razy podczas, aby wszyscy uważali i odeszli, aby psy były jak najdalej. Lud domaga się pokazu jednocześnie przeszkadzając w nim. Jakby kosmici przylecieli na Ziemię i teraz każdy chce mieć z nim zdjęcie. Kiedy już nie można tak blisko, pokaz przestaje być atrakcyjny.

Miastowy siądzie i się naje, wyrzuci śmieci na ziemię mówiąc, że w mieście to czyste chodniki i każdy o to dba. Przy okazji na beka się i na pierdzi publicznie, bo on może i poszczypie po tyłku każdą wiejską dziewczynę.

Inne przypadki, to takie, że dziecko nie pobiega po drzewach ze swoimi wiejskimi rówieśnikami, bo po pierwsze się boi, po drugie dla niego to nie jest zabawa, po trzecie jak biegać to co najwyżej po trzepaku. Drzewa to przeżytek.

Swego czasu jeszcze miastowi przyjeżdżali, w swoim wypasowych brykach, na wieś do dziewczyn, przez co często musieli brać udział w lokalnym sporcie jak „gonitwa ze sztachetą”, w którym to zawsze zwyciężali lokalni sportowcy. Miłość była piękna, wyczynowa i krótka zarazem.

Jak się kończy historia abstrakcyjnych miastowych?
Z samochodu zostaje tylko karoseria, on z podbitym okiem, rzuca dalej kurwami, sepleniąc przy tym niemiłosiernie, gdyż zgubił gdzieś zęby, ona ma podartą spódnicę, złamanego tipsika i czuje się co najmniej nieświeżo po bliskim spotkaniu z ogródkiem, językiem krowim i ściskającymi się, podchmielonymi tubylcami, którzy bardzo chcieli się z nią zaprzyjaźnić. Dzieci wpadły do snopowiązałki podczas zabawy na gałęziach, a psa porwał jastrząb.

Wieśniaki w mieście…

Oni przyjeżdżają ze wsi starym, zostawiającym za sobą czarną zasłonę dymną. Ona przy tuszy, w kwiecistym fartuchu, delikatne dłonie, gdzie jedną by mogła miażdżyć kości, tak wyrobione podczas pracy w polu. On w bereciku, papieros w zębach, a na ustach cwaniaczy uśmieszek, sztruksowa koszula robocza i spodnie workowe. Jest niższy od swojej żony ale to nie przeszkadza, że by mógł jej wytłumaczyć wyższości swojej racji nad jej racją. Pod siedzeniem sztacheta. Z tyłu samochodu ósemka dzieci z rozdziawionymi gębkami. Za samochodem krowa, albo rottweiler z tabliczką na szyi „Uwaga zły pies. Dobiegam do bramy 3 minuty. Szczególnie lubię dzieci.” Niczym na pewno zwierzątko nie przypomina tego co można położyć na kanapie i niech sobie sapie śpiąc.

Podobnież wygląda, każdy abstrakcyjny obywatel wsi wjeżdżający do miasta. Gotowy na koniec świata, zaoranie komuś pola i przypieprzenie sztachetą w łeb. Wjeżdża do metropolii i rozdziawia gębę na każdym kroku, próbując to maskować dyskretnie, swoją przechwałą, jak to miastowi to nie życiowi, dnia by na wsi nie przeżyli i że ten wewnętrzny kapitalizm to ich zabija, a przede wszystkim mózgi. Że to głośno i spaliny, że to nie ma gdzie się wybrać na spacer, tylko sklepy i sklepy, kościoły za nowoczesne, wszystko takie drogie i że u nich to przynajmniej wódka lepsza, owoce i warzywa nie plastikowe i że festyn se zrobić mogą i owieczki puszczać, że zwierzęta to bezdomne koty i psy, a konie to i tak miastowi ze wsi biorą, że u nich w tych sprawach lepiej, i krowy, i świnki, jest gdzie się na sianie „pobzykać”.

Wjeżdżają oto oni do hipermarketu i pierwsze co obdzwaniają rodzinę, że takie schody są co same jeżdżą i właśnie na nich stoją, a oni jak królowie wnoszeni nad niebiosa, przy okazji mówią, że to miastowym dupska rosną od tej automatyzacji i krytykują wielce. Po trzydziestej czwartej takiej przejażdżce w górę i w dół, ruszają w objęcia kapitalizmu oglądając, dotykając, podziwiając wszystko. Szukając tego co chcą i nie chcą kupić. Spędzają łącznie w jednym takim hipermarkecie osiem godzin, będąc w ciężkim szoku i stanie hipnozy. Robią zdjęcia by pokazać rodzinie obiecaną przez faworyta politycznego „drugą Japonię”. Ok. godziny 12 robią sobie przerwę i siadając w stronę Watykanu słuchają na cały głos ulubionego radia. Przez ten cały czas dzieci trzymają się za ręce i mają rozdziawione gęby, zasłaniając sobie nawzajem oczy kiedy to przechodzi miastowa w miniówce.

Dumny obywatel wsi jeździ wolno po szerokich ulicach, bo twierdzi, że starczy miejsca dla wszystkich. Obkupi się i całą rodzinę, nawet krowie i śwince jakieś niespodzianki i rarytaski przywiezie. Lepiej dla niego przyjechać ciągnikiem z przyczepą, aby wszystko zabrać.

W pubie, jak wypije kręci zadymę, bo co miastowy będzie zwracał mu uwagę. Klnie bardzo często i naśmiewa się z rodziną, że miejski kolega nie wie co to jest pług, czy motyka. Dzieci się nudzą, kiedy już nie rozdziawiają swoich gębulek ze zdziwienia, twierdzą, że siedzenie w domu przed monitorem czy innym wynalazkiem i wciskaniem ctrl i escape w kółko jest nudne.

Wszędzie robią zdjęcia.

Jak się kończy historia abstrakcyjnych wieśniaków?
Otóż on po złamaniu sztachety na głowie studenta, zbluchaniu bankowca i zjedzenie z butami wszystkich sprzedawców pakuje rodzinę do samochodu i wraca do swojej sielskiej krainy. Ona spełnia swoje marzenia by być księżniczką swojego chłopa, kupuje szlafrok, którego nie założy ani razu, bo o 20:00 to już pora spania, bo o 4:00 wstać trzeba do krów, przy okazji łamie trzy nosy przypadkowo spotkanym facetom, którzy chcieli się bardzo z nią zaprzyjaźnić. Dzieci bolą szczęki od rozdziawiania, przez co stają się głównym powodem wyjazdu do domu, a pies, ew. krowa obśliniła wszystko co się dało.

Podsumowanie…

Różnice są zauważalne, bardzo mocno, ale w dzisiejszych czasach to się zmienia diametralnie, gdyż miastowi uciekają na wieś dla świętego spokoju, a obywatele wiejscy migrują do miast dla większych perspektyw, kształcenia dzieci i dobrych zarobków. Szlaki się przecierają, a kultury mieszają. Dobrze, że już nie ma granic jako takich, a wszyscy w jakiś sposób uczymy się od siebie zachowań. Ale czy to, mimo wymiany kulturowej, nie zabije przypadkiem tego co jest dla nas wszystkich atrakcyjne?

przyp. autor jest wychowany i wywodzi się z małego miasteczka…
fot. Kayanah

UWAGA! Tutaj naprawdę poruszony został temat seksu!

Z racji tego, że jestem czepialski i w dodatku uczulony na różne delikatne sprawy, które uwielbiam traktować twardo, a w dodatku mamy czas wakacji i jeszcze na domiar złego temat seksu ma cholerny polot, stwierdziłem, że dopieprzę do tego gara delikatności i frywolności, pod hasłem „a teraz coś ode mnie”.

Ostatnio dla poprawienia własnego samopoczucia, nie dla fantastycznego poradnika „jak zrobić sobie dobrze nawzajem”, przy którym wielokrotnie popłakałem się ze śmiechu, zakupiłem przecudowne „Kosmo Polio” (kto domyślny ten wie – reklamy nie robię). Biblię w obrazkach dla gimnazjalistów, wyznaczającą nowe trendy, jak i dającą fantastyczne wskazówki, którymi mogą posługiwać się nowoczesne kobiety, aby być pięknymi, młodymi i lubianymi, a co najlepsze i zarazem najważniejsze, pożądanymi.

Mam świadomość, że kupując, sponsoruje dalszy żywot owej gazety, ale co tam, czasem się opłaca by wyciągnąć choćby jakieś wnioski tutaj na stronie. Dla innych czepialskich dodam, że to nie jest moja pierwsza styczność ani z tematem ani tym bardziej z czasopismem. Nawet śmiem stwierdzić (tutaj lekko strywializuję), że w lipcowym numerze powtarza się artykuł z 2006 roku. Ha!

Jak już wspomniałem, pożądanymi. A że by być takową, trzeba się odpitolić równo, zrobić sobie oczy, usunąć cellulit, kupić seksowne majteczki, które akurat mogą być w tym sezonie w kropki, a nie w paski. Do tego kuszące buciki i broń Boże jedyny, nie być pożądaną przez jakiegoś tam frajera, a człowieka wyglądającego jak Justin albo Brad. Do tego piękna, chuda, pokazująca cycki i świecąca półdupkiem istoto przyda ci się mały poradniczek o tym jak zwrócić na siebie uwagę (jakby to wszystko było mało), oraz jak odczytać jego intencje.

Podczas lektury takich pism, nie musiałem się długo zastanawiać nad wnioskiem, że seks jest tylko dla pięknych i pewnych siebie, nie tylko kobiet ale i mężczyzn. Ludzi będących trendy i wiedzących co jest na topie, „umiących” się wysłowić i umiejących robić takie sztuczki w łóżku, na stole, pod prysznicem, na schodach, pod ścianą, na parapecie, jakie to się reżyserom porno nie śniło. Możliwe, że trochę przegiąłem, no ale najpierw super kosmetyki, których sam bym sobie nie kupił, a później 100 śmiałych pytań o seks. W pewnych momentach przestaje się dziwić tzw. „galeriankom”, że za metkę szmacą się delikatnie, radując panów po 40-tce, aby być trendy, mieć na kosmetyk, być piękną i modną. Są też inne przykłady, które można zauważyć biegając po popularnych klubach. Dodatkowo tzw. „szare mychy” często są napiętnowane nie tylko w szkołach ale i na studiach, oraz w życiu codziennym.

Seks już nie jest tematem tabu. Choć publicznie, w mediach, dalej się o nim mało mówi, ogólnodostępne gazety, strony internetowe, przeżywają wielki nalot i wiatr odnowy. Każdy chce wiedzieć co i jak, powymieniać się doświadczeniem. Początek przełamywania to było tzw. „Bravo” i „Mój pierwszy raz”, gdzie prawdziwie zmyślone historie czytane były z wypiekami na polikach. Obecnie takie „Kosmo Polio” pisze otwarcie o tym, jak robić komuś dobrze, jak się nie zachłysnąć, albo jaką technikę nakładania prezerwatywy obrać. W wielu domach, gdzie jeszcze są naleciałości poprzedniej epoki, ów temat jest poruszany półgębkowo i jednozdaniowo, przez co ta ciekawość jest zaspokajana na zewnątrz, z różnych źródeł, czy to czasopism, czy to przebarwionych opowieści. Niestety naukowe pisma, książki są nudne i mówią dużo o miłości, seksie po ślubie, uczuciach, mało o rozrywce, przyjemności i zaspokojeniu potrzeb. Jaki związek, bez seksu, teraz może przeżyć? Strach przed zdradą zmusza do nauki nowych sztuczek, oraz co najgorsze, zmusza do robienia wielu rzeczy wbrew sobie. W dodatku trzeba dbać o swój wygląd fizyczny, być zawsze pięknym, atrakcyjnym i seksownym. W zimie zakładać mini spódniczki, co by dogryźć wszystkim koleżankom, co założyły ciepłe gacie. I to właśnie ta, z chorymi nerkami, wyrwie sobie faceta, ciepłe gacie i zdrowe nerki niekoniecznie.

Hanna Samson, w jednym ze swoich opowiadań, w książce „7 opowiadań o miłości i jedno inne” (osobiście polecam lekturę), opisała sytuację kobiety, która budziła się wcześniej przed mężem aby się umalować i być piękną zanim on wstanie. Zastanawiam się ile kobiet obecnie tak robi. Piękno i wyuzdanie w nim wykupiły sobie pierwsze miejsce w kolejce do seksu, zostawiając daleko w tyle oryginalne i wiedzące, tak na prawdę, czego chcą kobiety. Jeżeli teraz nie masz na swojej twarzy tysiąca złotych wysmarowanego na polikach, oczach i ustach, krótkiego sześćset złotych na tyłku, a pod tym krótkim czegoś tak fikuśnego, że już nie obchodzi tej drugiej osoby cała reszta nie masz co liczyć na zainteresowanie.

Fakt, kiedyś na pewnym blogu wyczytałem, że mężczyźni patrzą wpierw na „dupę i cycki”, to prawda jesteśmy prości, tylko ściemniamy na osobowości jako pierwszej, ale także jest brana pod uwagę i to często bardzo mocno. Patrzymy ale nie rozpoznajemy marek jakie macie na sobie, na metki nie spoglądamy, a gdyby nawet to i tak w większości nic nam nie mówią. Składamy wszystko do przysłowiowej kupy, albo się podoba, albo nie. Kwestia gustu, dla mnie osobiście eksponowanie otwarcie swoich gabarytów, jest szczytem aktu desperacji, jak wykorzystywanie podtekstów seksualnych w reklamach, by zwrócić tylko uwagę. Są tacy, co uważają to za normalne i im się podoba, o nich pisać nie będę. Piękno samo w sobie jest pojęciem względnym, i bardzo złożonym, a my mężczyźni tak na prawdę lubimy to co ukryte. Dlatego bielizna czasem jest taka ważna.
Oczywiście, wygląd zewnętrzny jest bardzo ważny, ale bez przesady, trzeba być wyjątkowym, jedynym w swoim rodzaju, robić to co się lubi, co się czuje, a nie to co narzuca nam ktoś lub coś.

Podsumowując mój wywód, obecne źródła z których czerpiemy edukacje seksualną namawiają nas do używania cudownych kremów i kupowania cudownych ciuchów, podejrzewam, że jakieś umowy są podpisywane, wkładają nam do głowy, że seks jest tylko dla trendy i fajnych, odjechanie ubranych, każe zapominać o tym co najważniejsze, o wnętrzu, skupia tylko na wyglądzie zewnętrznym. I przyznam rację, że seks jest tylko dla pięknych, ale jeżeli kobieta dzięki tobie mężczyzno taką się czuje, a mężczyzna dzięki tobie kobieto czuje się potrzebny i męski, a do tego nie potrzeba żadnych drogich kosmetyków, ani ciuchów, nie potrzeba pokazywać publicznie piersi, ni tyłka. Wtedy i seks jest udany i nie tylko. A wy czytające „Kosmo Polio” przerzućcie się lepiej na „Lusterko” (nazwa zmieniona co by reklamy nie robić), bo tam jest dużo mądrzej i bardziej życiowo, niż w pseudo wymyślonych artykułach (tutaj aż chce się polecić „Pokalanie” P. Czerwińskiego).

PS. temat rzeka, można by długo pisać, w dodatku oszczędzając słów wszystkim feministkom – nie jestem szowinistą i ten tekst nie ma takiego charakteru, a także oszczędzając słów wszystkim złośliwym – trochę życia poznałem :)

PS2. długo produkowałem ten wakacyjny tekst, następne będą częściej, mam taką nadzieję…

Poprawiacze nastrojów w żyłach, płucach i wątrobie… poprawiacze nastrojów w żyłach dopływają do serca, które pompuje je dalej. Złe samopoczucie zamienia się w toksyczną ulgę i lecimy dalej…

Piękne lato rozpoczęło się nam w tym roku, ni to duszno, ni to deszcz, jakoś tak ponuro i dziwnie, aż lekko zaniemogłem. Na szczęście bakterie są na tyle kochane, że wolą się mnie trzymać niż latać gdzieś dalej, więc nie zarażam, mogę pracować ale tylko na podtrzymaniu uszczęśliwiaczami. Na dodatek jutro upuszczą mi krew i wszyscy będą szczęśliwi, a w szczególności pszczółki robotnice pochylone nad mikroskopem, badać będą czy coś jeszcze we mnie nie siedzi. Mam nadzieję, że tam niczego ciekawego nie będzie.

Kiedyś nas leczyła wódka, dzisiaj już nie chce… dzisiaj mamy to samo tylko o innych smakach, zapachach, cenach i przede wszystkim nazwach. Każde inaczej psuje wątrobę, naprawiając co innego. Czy już nie da się chorować zostawiając pewne narządy w spokoju, a przede wszystkim te które są nam w pewnym stopniu potrzebne?

Na własne życzenie dowalam sobie w płuca, lubię to (ponoć każdy uzależniony tak mówi), a bardziej cierpię przez gadanie tych wszystkich co rzucili. Nie wyobrażam sobie pewnych czynności bez papierosa, np. pisania (btw. nowe opowiadanie w drodze). Na własne życzenie dowalamy się innymi cudami: aspartanami, benzoesanami sodu (nawet kupny śledź w śmietanie takowy posiada), tauryną, a nawet masowo witaminą B12, która kocha odkładać nam się w organizmie. A dopiero do antybiotyku dopisują nam lekarze tabletki osłonowe na żołądek. Absurd.

Na zdrowie jemy pestycydy, wdychamy ołów, podczas remontu mieszkania – ekologiczne toksyny, szewc czasem butapren, pijemy kolorowe wody z farbką, a kobiety i inne odmiany mężczyzn wklepują sobie kremy przeciwzmarszczkowe, łykamy tabletki odchudzające, pijemy super smaczne, pełnowartościowe w cukrach ciemne napoje gazowane, które ponoć dobrym odrdzewiaczem są i w dodatku wierzymy, że to gasi nasze pragnienie. Dzień w dzień legalnie się narkotyzujemy.

A naiwni wymyślają hasła: wódko pozwól żyć!

Po co legalizować marihuanę, skoro mamy swoje legalne uszczęśliwiacze, na receptę i z reklamy, z kolorowego stoiska i katalogu. Po co wytykać palcem uzależnionych od alkoholu i tytoniu, skoro sami używacie, wklepujecie, pijecie. Narkotyzujecie się gadżetami, na które wydacie ostatnie pieniądze, napojami energetyzującymi, produktami spożywczymi (zaleca się czytanie składu), colami, fantami, mineralnymi kranówkami, które tak orzeźwiają, narkotyzujecie się serialami, gdzie stajecie się rodziną Lubiczów.
Reklama najlepszym dealerem, który nie musi się ukrywać po kątach i ciemnych ulicach, zmieniać numeru co chwilę. Są dealerzy w telewizji, gazetach, radiu, wszystkich mediach…

Narkotyzujecie, narkotyzujemy się każdego dnia, legalnie i bez stresu… a to wszystko na zdrowie, nasze zdrowie…

Stwierdziłem podczas weekendowej podróży, że lubię pisuary. Nie muszę niczego dotykać, jak odchodzę woda sama się spuszcza, raj sterylności, bo kto wie kim był ostatni używający, jaką wodą toaletową się oblał, dlaczego osikał kafelki (mam nadzieję, że siebie samego też) i co oprócz mocznika jego wydzielina członkowa posiada. Nie martwię się niczym, gdyż nie dotykam, omijając wszystkie kałuże w sposób wyrobionego już odruchu czystości.
Dodatkowym atutem są papierowe ręczniki, nie dość, że miło wytrzeć ręce w coś co może służyć jako papier toaletowy, ale też jednocześnie, kiedy zaistnieje potrzeba wysiąkania dziury nosowej, to nadają się do tego idealnie. Ciężko jest wydmuchać nos w suszarkę, a wykonanie tej czynności do zlewu na tzw. „rolnika” nie bawi mnie wcale.

Rozpocząłem klozetowo, gdyż toaleta jest miejscem doskonałym do rozmyślań, wpadania na cudowne pomysły, zastanowieniu się nad wieloma rzeczami, oraz najlepsze miejsce do czytania książek. Najlepsza do tego wszystkiego jest własna toaleta, gdyż w dzisiejszych czasach mamy opory do obcych muszli klozetowych i z reguły jeżeli siadamy, to na grubej warstwie papieru, bądź ustawiamy się w pozycji awaryjno-horyzontalnej i ćwiczymy na tzw. „lotnika”, lub jak kto woli „małysza” (nie wiem czy tzw. Małysz załatwia w ten sposób swoje potrzeby, ale jakby nie patrzeć każda chwila jest dobra na trening). To drugie potrafi niestety zapsuć czasami humor kolejnemu pacjentowi, gdyż podczas takiego lotu toaleta, najczęściej biała, potrafi zmienić kolor na mniej smaczny.

Robią to mali, nauczeni przez własne mamy, które z dozą czułości straszą swoje pociechy potworami owsikami i robią to duzi na różne sposoby, ale najczęściej wspomniane wyżej. Całemu procesowi podlegają i mężczyźni i kobiety.
Tak mili panowie, kobiety też. Cisi co wierzą w to, że kobiety nie mają z tą poważną czynnością nic do czynienia, to są w błędzie. Drodzy Panowie, paniom to nie znika w nad przestrzeni, nie przetwarzają tego w antymaterię, ani tym bardziej nie wyparowuje, ROBIĄ TO NORMALNIE, to tak jak ze świętym Mikołajem. Jeżeli komuś zepsułem piękną wizję kobiecości, to nie przepraszam…

Jak już wspomniałem robią to mali i duzi, niezależnie od płci, w pewnym wieku się dochodzi do tego, że cudowne myśli podczas tak wielkiego skupienia, wytwarzają się w głowie i są trafne, albo książka przez nas analizowana nabiera nowego sensu, na pewno jest to też wynik świętego spokoju, który nam towarzyszy zawsze z mocno zatkanym nosem, ale cóż coś za coś. Nie wspomnę już wcale i nie będę się rozwodził na temat poezji klozetowej, bo o tym nie teraz.

Osobiście, kiedy wyjeżdżam na weekend do Szwagra, poczytuję u niego takie kobiece pismo, w dodatku bardzo ciekawe, które jego małżonka co miesiąc kupuje, niegłupie pismo, tytułu nie podam, w którym oprócz fachowych artykułów pań seksuologów i faszystowskich feministek, można zatopić się w felietonach znanych i niekoniecznie lubianych, bądź na odwrót, osób.
I idąc do consensusu całego wywodu klozetowego, chciałem was drogie Pamiętniczki i Pamiętniki poinformować, iż mój warsztat pisarski będę szkolił w tym kierunku, gdyż oto właśnie w owej toalecie, w ten zacny weekend odpoczynkowy, dostałem błogosławionego natchnienia, łykając wiele słów, wersetów moją mózgownicą. Trzeba przybrać formę. Nie, nie zrezygnuję z opowiadań i innych tekstyliów, także będą się pojawiać, zawsze między moimi wywodami na temat humanitarnego stylu życia, okiem humanisty w branży IT.
Wielu pisarzy twierdzi iż felietony są dla lamerów, albo lamerzy czytają felietony i oni pisać nie będą. Choć po jakimś czasie jednak zaczynają pisać tu i ówdzie, a czasem w swojej pieprzonej hipokryzji pod pseudonimami. A ja, że jestem stworzeniem rozumnym, szanuję ich zdanie, ale nie podzielam, dlatego będzie jak będzie, ale po mojemu. Bless toilet…

Tych co spodziewali się jakiejś puenty zapraszam do następnego wiersza…

Tutaj publika wstaje i wychodzi, bez słowa, gdyż szkoda słów. Kobiety są oburzone, bo ktoś zdradził ich sekret, wyżelowani, nie tylko na głowie, chłopcy zdruzgotani, gdyż doszło do nich, że kobieta też człowiek i nawet TĄ rzeczą nie różni się od nich ani nu nu. Dzieci nie wpuszczono na salę, babcie odmawiają różaniec za Polskę, w telewizji wybory do Europarlamentu, a w radiu rozmowy nigdy się nie kończą…

za oknem cisza, niekoniecznie wyborcza…

PS. wypocząłem… wróciłem…

I mamy i rocznicę i święto, aż maznąłem sobie na przywitanie, nie tak starannie jak mazano ponad 20 lat temu i jak mazało się dzisiaj na różnych serwisach.

20 lat temu zakończyła się demokracja ludowa (ktoś na wykopie napisał, że tak się nazywało), pod bardziej popularną nazwą komunizm ew. komuna, dzisiaj przytaczana w dość znaczącym polskim radiu jako żydokomuna (nie wiem o co chodzi, ale ponoć trwa do dzisiaj).  20 lat temu kończyła się era pewex’ów, balton, cinkciarzy, latających pał, czerwonych pająków, kolejek po sandały w zimie, całusów z towarzyszami w polik i nie tylko, no i strajków uciśnionych, którzy dalej strajkują i to pod tą samą banderą, chcąc podeprzeć się zacną historią ale w nowym sreberku, nie wnikam…

… ale mogliby zmienić nazwę, nawet na „Solidarność 2009″… miło by było…

Jak wspomniałem na początku, większość serwisów zamieniło dzisiaj swoje logo, fajna akcja, tylko szkoda, że polski oddział Google się nie popisał i nie strzelił odpowiedniego doodla, ale być może są innego wyznania, nie wnikam. Ja swojego maziaja symbolicznego zrobiłem, na szybko jak w konspiracji, co by także choćby chwilę po świętować.

Z okazji święta można także poczytać opowiadanie o dźwięcznym tytule „Człowiek z drewna„, który ma więcej do „Człowieka z marmuru” i żelaza niż do Pinokia. Ale jeżeli ktoś się doszuka podobieństwa to proszę o komentarz. Oczywiście nieświadomie trafiłem z tym tekstem tak blisko dzisiejszego dnia, więc proszę się nie czepiać, choć kto wie czy w przypływie mojej lekkiej arogancji, jakbym wiedział, że dzisiaj to te 20 lat, bym nie zamieścił go z szyderczym uśmiechem.
Jest? Jest i wsio.
Jakby komuś było ciężko czytać ze strony, to zamieszczam plik PDF do ściągnięcia.

Po za tym kończę wszystkie niedokończone sprawy, powoli zbliżając się do wyjścia. Weekend na wyjeździe, a co przywiozę z niego to sam jeszcze nie wiem, może kolejne opowiadanko? Się okaże, nie wnikam.

Świętujmy więc jeszcze chwilę, świętujmy, pijmy toast i wracajmy do swoich zajęć, przypomnimy sobie znowu za lat dziesięć, niektórzy wcześniej, przy kolejnych strajkach, lustracjach, teczkach, męczeniu generała, audycjach radiowych, kampaniach wyborczych (już niebawem do europarlamentu), pluciach, truciach, żuciach i kolejnej książce o Wałęsie… wtedy zatrzymujemy się w miejscu, oglądamy się za siebie i tak stoimy, nie poruszając się do przodu wcale, zapraszając Scorpionsów na koncert do stoczni…
…obyśmy z miesiąca na miesiąc do kolejnej, okrągłej jak stół, rocznicy popełniali takich błędów jak najmniej i szli cały czas przed siebie. Czego sobie i wam życzę…

PS. a pan Przemysław Gosiewski to jakby dzisiaj taki młodszy w porównaniu z fotką sprzed lat … nie wnikam