Cieszmy się i radujmy, pijmy, palmy, skaczmy i krzyczmy „Hurra!”, po trzy razy „Hurra, Hurra, Hurra”. Ktoś zapyta jaki powód?
Ja wiem, czy ktokolwiek by zapytał? W końcu wszyscy wiedzą po trzykroć z czego cieszyć się trzeba.

Pierwsze „Hurra”: krzyż został pod pałacem!
Tego akurat w jednym z moich wpisów nie przewidziałem, że tłum obrońców będzie tak rozwścieczony, będzie tak toczył pianę i tak pięknie śpiewał swoje pieśni, terroryzując przedstawicieli rządu i Kościoła Katolickiego Hymnem Narodowym na przemian z Rotą, że ci zwątpią w akcję przenoszenia Krzyża spod Pałacu Prezydenckiego. Myślę, że wręcz nawet uwierzyli, w samoistny samozapłon podczas próby dotknięcia komunistyczno-żydowsko-masońską ręką.

Tak na prawdę już nie wiadomo o co walczą ci ludkowie, nazwani dźwięcznie „Obrońcami Krzyża„, ludzie krzyża? Chyba mylimy pojęcia, pełna nazwa tej nieformalnej organizacji powinna brzmieć „Obrońcy Krzyża Postawionego Przez Harcerzy ku Pamięci Ofiar Katastrofy Smoleńskiej Podpartego na plecach Posłów PiS i politycznym Barku Jarosława Kaczyńskiego, którym oto bez Skutku Chcą Bić po Czole Opozycję„, w skrócie „OKPPHkPOKSPnpPPiSipBJK,kobSChBpCO„, dalej nazwani „Fanatycznymi Obrońcami Krzyża„, w skrócie „FOK„. Nie wiadomo o co oni walczą, bo niby o godne miejsce dla niego, gdyż jak twierdzą kościół św. Anny, czy jak mniemam jakikolwiek inny kościół, nie jest godzien go przyjąć. Zatapiając się we własnej logice i cudownej dedukcji, próbując iść tokiem myślenia „FOK„, nie ma nigdzie godnego miejsca, gdyż Pałac Prezydencki może tylko upamiętniać parę prezydencką, a jeżeli to krzyż ofiar to miejmy na względzie ludzi z Wiejskiej, na Wiejskiej pod Sejmem RP także nie może stanąć, gdyż jednak mimo tego, że może się kojarzyć z prezydencką parą oraz posłami, to nie kojarzy się to miejsce z resztą tragicznie zmarłej załogi. Ale jest też nowy wątek, Żydzi, czerwone pająki, chcą się pozbyć krzyży z naszego kraju. Być może chcą i jak widać na razie zaczynają tylko od tego jednego i pewnie ostatniego krzyża i pozbyć się go w takie straszne miejsce piekielne jakim jest kościół św. Anny. Gdzieś tu przeczuwam paranoję straszną, wiszącą w powietrzu, bo nie dość, że lud biedny i uciemiężony systemem totalitarnym w którym żyje obecnie modli się i skanduje wokół to jeszcze wszędzie dookoła zaczęli się pojawiać sataniści (nie, nie ci w sutannach, oni podeszli tylko raz) ich wyśmiewający, śpiewający zbereźne piosenki i krzyczący do starszych kobiet „pokaż cycki„.

To było do przewidzenia, cała ta farsa. Żałuję bardzo, że nie słuchałem w tym czasie Radia Maryja, ale odrobiłem lekcje i poczytałem felieton ze strony głównej rozgłośni, oraz artykuł na Frondzie. Pora bym dorzucił wreszcie swoje kilka słów na poważnie.

Krzyża bronić trzeba! Krzyża jako symbolu Zbawienia, krzyża jako symbolu śmierci Jezusa Chrystusa, krzyża jako symbolu naszej wiary katolickiej! Wielu męczenników, jak wspomniano w w/w artykułach (polecam przeczytać), ginęło za krzyż, za wiarę i za jej symbole, za krzyż jako swoistą pamiątkę. W każdy Wielki Piątek odbywa się adoracja drzewa krzyża, adoracja Chrystusa zmarłego na nim, wszystko w powadze i spokoju, zadumie i refleksji. Nie można pozwolić na profanację, za nic. Krzyż jednoczy, krzyż nie dzieli.

Harcerze postawili krzyż przed Pałacem Prezydenckim, z dobrej woli, w wielkiej wierze, dla modlitwy za tragicznie zmarłych, nawet tych niewierzących, bądź wyznających inne religie. Postawili krzyż, jako symbol męczeństwa ofiar, a także by zjednoczyć wszystkich wiernych w modlitwie za ich dusze. Krzyż postawiony dla wszystkich, z nadzieją, że powstanie pomnik, bądź tablica upamiętniająca. Zjednoczenie trwało krótko, aż przypomniała mi się żałoba po Janie Pawle II, było podobnie, tylko do pogrzebu. Później zaczął się cyrk, większy niż ten znajdujący się przy ul. Wiejskiej. Cyrk który nie jednoczy, a dzieli, przede wszystkim ludzi wierzących, cyrk prowokujący do profanacji. Bo wtedy jeszcze niedoszły prezydent, powiedział, że krzyż trzeba przenieść.
Zrozumiałe to jest. Pałac Prezydencki jest miejscem publicznym, siedzibą prezydenta RP, miejscem które musi być bezpieczne, miejsce do którego przyjeżdżają dygnitarze, miejsce reprezentacyjne, mieszkanie itp. itd. Prezydent nie powiedział „a teraz połammy i spalmy te dechy„, a ludzie niestety zachowują się jakby to właśnie usłyszeli. Druga sprawa, o czym później, to to, że Pałac Prezydencki powinien zostać urną tragicznie zmarłego Lecha Kaczyńskiego, urną, która przeistoczy się w pałac dopiero wtedy, gdy zasiądzie w nim na tronie prawowity władca, jakim miał być brat Jarosław. Cały czas nam się to sugeruje w wypowiedziach samego wskazanego palcem w poprzednim zdaniu. Aby tej walce właśnie zapobiec i dalszemu napięciu, chciano przenieść krzyż pod pałacowy w godne i spokojne miejsce, gdzie każdy mógłby w spokoju i zadumie go adorować, takim oto miejscem został wybrany kościół św. Anny, kościół akademicki. Nie spalić, opluć, połamać, a przenieść. Jak wspomniałem we wstępie do tematu, kościół byłby tak samo godny, a może i bardziej od Pałacu Prezydenckiego, nie zapominajmy, że śp Lech Kaczyński z małżonką spoczywają na Wawelu, czyli jeszcze w innym miejscu. Chciano zrobić to godnie i z poszanowaniem, uroczyście i normalnie, ale wtedy zaczęły się skandy i krzyki, takie jakby znowu zaczęto wjeżdżać do kościołów czołgami, księża zostali wyzwani i poniżeni przez lud wierzący. Nigdzie, ale to nigdzie nie dano nam znać w jakikolwiek sposób, że „państwo”, albo inaczej, „władza” chce usuwać symbole religijne. Jakby to było w zamiarze, to już by znikały krzyże z Poznania, z Warszawy, Katowic, Krakowa, Szczecina, krzyże pomniki ofiar (podkreślenie na pomniki), krzyże z kościołów. Czy nie warto się zastanowić nad tym?

Nikt chcącym złożyć hołd ofiarom, nie zabroni wejść do kościoła gdzie dane stać owemu krzyżowi. Po co ta histeria?!? Sami „Obrońcy Krzyża” gubią się w zeznaniach, mieszając różne poglądy. Tutaj jest wielkie wyzwanie dla Urzędu Nauczycielskiego Kościoła, wyzwanie, gdyż widać jak wiele pracy trzeba włożyć w uświadamianie wiernych i naukę, może wypadałoby zmienić trochę system, począwszy od lekcji religii, po katechezy, rekolekcje i pospolite kazania, bo widać że lud nie do końca uświadomiony jest na temat symboli. Jednocześnie wreszcie hierarchowie mogliby się wypowiedzieć w sposób jasny i wytłumaczyć wszystkim o co chodzi z symbolem krzyża i dlaczego to wszystko jest pełną grą polityczną w którą wierni dali się wciągnąć. A czasu jest mało, a krzykaczy sporo, którzy będą nakręcać spiralę nienawiści, mówiąc różne bzdety i buntując naród, wykorzystując i poszerzając ignorancję, czego konsekwencją jest totalne ogłupienie. A tych ludzi podziwiać trzeba, za siłę, za uparcie, za to, że osoby starsze potrafią w sobie znaleźć tyle energii by bronić swoich własnych idei, podziwiać trzeba i szanować, a przy okazji właśnie uświadamiać i edukować, a nie pozwalać na sterowanie radiem (dosłownie i w przenośni).

Cyrk prowokujący wielu innych do dziwnych i tak na prawdę upokarzających rzeczy, cyrk, który zamiast jednoczyć dzieli. A skoro tak wszystko zgodnie z obroną wiary, symboli religijnych, to dlaczego kiedy rozpoczęły się uroczystości przeniesienia krzyża, lud wierzący krzyczał zamiast „Jezus Chrystus!”, to „Jarek, Jarek, Jarek”…?

Drugie „Hurra”: Mamy nowego prezydenta!
I Polska zamiast się cieszyć, dzieli się bardziej. Szopka pod Pałacem Prezydenckim w Warszawie, szopka na zaprzysiężeniu. Naród wybrał, jest system taki a nie inny, większość wybrała, trzeba uszanować, kurwa mać, w duchu patriotyzmu. Jak przypominam sobie zaprzysiężenie śp Lecha Kaczyńskiego, to opozycja biła brawo na przemówieniu, wstała normalnie kiedy wszyscy wstawali i było wtedy podobnie, krajem rządziła także partia, PiS (ku przypomnieniu). A teraz się nie podoba. Teraz przewodniczący partii opozycyjnej nie przychodzi na uroczystość, krzyczy w mikrofony, że Bronisław Komorowski jest niegodny tego stanowiska, mówi coś o lotach samolotem i braku powrotu, zabrania swojej partii klaskać. Szok totalny, dodatkowo w czwarto miesięcznicę tragedii składa wieniec pod krzyżem, który dzieli (patrz wyżej). Ja się nie wtrącam, ale osobiście bym pojechał na miejscu brata na grób i zapalił świeczkę, a nie podburzał jeszcze bardziej. Mamy nowego prezydenta i nagłówki gazet mówiące o wojnie Polsko-Polskiej.

Rzeczą wręcz naturalną jest, że naród musi mieć nowego prezydenta, nawet konstytucja zawiera takie wpisy będące zabezpieczeniem w ramach katastrofy i nie przypominam sobie, żeby oficjalnie owe stanowisko było dziedziczne. Z całym szacunkiem do tragedii jaką przeżył pan Jarosław Kaczyński, ale tak właśnie staje się pan pokarmem mediów, opozycji, opinii publicznej. W taki sposób niestety niczego się nie zyskuje.

Ludzie nie klaskali, pan poseł Kurski, przepraszam europoseł, wypowiedział się że w polityce nie każdy może robić wszystko co uważa i na co pozwalają mu poglądy. Wychodzi na to, że jak idę do partii, który byłaby bliska moich poglądów, muszę myśleć jak przewodniczący partii, prezydium i dupowłazy? To ja dziękuję. Choć jest to zauważalne i zauważalne było podczas uroczystości zaprzysiężenia, że nie każdy się zgadza z tym, a wielu biednym PiSowcom ręce aż trzęsły się, aby tylko troszkę, raz jedyny klasnąć w ręce. Strach.

A pod krzyżem mówią, że to nie jest ich prezydent, że to komuniści, żydzi i masoni rządzą krajem. Nudne to się robi, ale ja rozumiem, że odkuwają się teraz za „to nie jest mój prezydent” powtarzane wielokrotnie pięć lat temu.

A ja Panu prezydentowi chciałem pogratulować, mimo tego, że na pana nie głosowałem.
Życzę Panu mądrych, świadomych decyzji, szybkiego spełnienia obietnic, przy okazji szczęścia i spokoju, oraz zdrowej i normalnej kadencji. Życzę, bo jest Pan moim prezydentem.

Trzecie „Hurra”: Będziemy mieli wyższe podatki!
I jeszcze wyższe, wyższe i znowu wyższe. Za to siekiereczka dla rządu. Ponoć kraj ociera się o bankructwo i trzeba go ratować.
Ja tylko krótko zapytam, skoro we wszystkim płacę podatek, codziennie, kupując różne rzeczy, używając różnych rzeczy, zarabiając, siedząc przy świetle, jedząc, nawet robiąc kupę (bo gdy spuszczam wodę nabija mi licznik), to co się dzieje z tymi pieniędzmi? Nawet ktoś zarabiający w szarej strefie płaci podatek wydając te pieniądze. Co się z nimi dzieje, gdzie one znikają? Dlaczego dopiero drogi remontuje mi Unia Europejska, choć za jazdę samochodem i wlewanie do niego płacę także podatek?

A po drugie, istnieje ryzyko, że podwyżka podatku z którego będziemy leczyć niby długi, wspomoże rozwojowi wspomnianej szarej strefy. Dlaczego nie, obiecywane obniżenie, które by zwiększyło sprzedaż towarów i przyniosło czysty zysk i większy zarobek państwa? Dlaczego ta decyzja została podjęta w niespełna tydzień, a obniżenie podatków trwa ponad 15 lat i jeszcze nikt tego w normalny sposób nie dokonał?
Nie jestem ekonomistą, więc proszę o normalne odpowiedzi.

Jak widać same dobre wieści, więc cieszmy się i radujmy. Hurra, hurra, hurra! A jutro?
Jutro będzie już tylko lepiej, a jakże!
PS. Wspominałem, że nie lubię pisać o polityce?

Kostka Rubika – nie, nie tego od klaskania i grożenia kijkiem orkiestrze, tego wcześniejszego.
Tak w skrócie można by po „pierwszej projekcji” opisać najnowszy film twórcy nowej serii Batmanów, oraz Bezsenności i Memento. Tak, wiem, dwa ostatnie były poryte, to dlaczego i najnowszy być taki nie mógł?

I jest…
I nie chodzi mi tu o głównego, boskiego Leonarda, który krzyczał w takiej delikatnie zmechaconej produkcji: „I’m the king of the World”, mając lat 23 a wyglądając na 12, czy na odwrót.
Chodzi o scenariusz, to co się widzowi do głowy wkłada, zaszczepia się dosłownie i sprawia, że nad głową wyrastają znaki zapytania, które na zachodzie pewnie spowodowały mnogość uczęszczania na seansy, a w Polsce dobitne rozmowy przy wódce, ogórkach, między tematami o księżach, krzyżu, nowym prezydencie i podatkach. Scenariusz ekscytuje na tyle, że nie zwraca się zbytnio uwagi na efekty specjalne, sprawiające bardzo wrażenie realnych sytuacji, co jest plusem, gdyż nacisk nie jest położony na efekciarstwo wizualne, a na to co zostanie w twojej głowie, drogi odbiorco po wyjściu z kina. Aż ciary przejść mogą na samą myśl, no chyba, że drogi odbiorco nie myślisz…

Historia w sumie prosta, Dom (wspomniany już wspaniały Leo) potrafi wchodzić do snów i wyciągać z nich informacje, ma do tego swoich współtowarzyszy, wysokiej klasy specjalistów w projektowaniu fazy REM, niekoniecznie przyjemnej dla „celu”. Oczywiście nie było by sensacji bez sensacji, nasz bohater oskarżony jest o „jakieś” przestępstwo i nie może wrócić do Stanów, do swoich dzieci, gdyż od razu zostałby pojmany (coś mi się właśnie historia pewnego Polaka przypomniała, oui?). Na szczęście trafia mu się akcja, po której jego akta, gdyż zleceniodawca jest gromowładny, zostałyby oczyszczone, a on mógłby się zająć wreszcie rodziną. I tu się zaczyna historia, historia która się nie kończy (mam nadzieję, że nikt nie wpadnie na szalony pomysł i nie nakręci części drugiej, albo nie zrobi z tego sagi).

Kluczową rolę w owej produkcji odgrywa muzyka, oczywiście Hanz Zimmer (Batman: Początek, Piraci z Karaibów, Wożąc Panią Daisy, no cholera kto nie zna muzyki Zimmera?), która nastraja, prowadzi, wypełnia, brzęczy, spina, podnieca i wywołuje jeszcze kilka fajnych momentów podczas oglądania.

Po prostu thriller sci-fi, gdyż na pierwszy rzut oka na to co napisałem wyżej, scenariusz wydaje się taki, jakich jest wiele, muzyka Zimmera jest wszędzie, efekty specjalne nie porywają, bo ich nawet nie widać. I o co tyle hałasu?

Odpowiedź jest jedna: „Kostka Rubika”.
A historie są dwie.
Pierwsza to taka, że wyjdziemy z kina i powiemy: „fajny film” i nie będziemy się nad nim rozwodzić szczególnie.
Druga, produkcja nie da nam spokoju, zaczniemy ją rozkładać na części i próbować złożyć w całość i pójdziemy na jeszcze jeden seans, bo filmu na małym ekranie oglądać nie warto, zaczniemy bawić się historią, próbować odnaleźć klucz i fascynować się kolejnymi odkryciami. Film zasiewa ziarno zwątpienia, w przeciwieństwie do Matriksa, w którym cała historia została podana nam na tacy, osobiście stwierdzam, że to dwa inne filmy i nie ma co porównywać, a jedyną częścią wspólną będą sekty tworzone przez amerykańskie i kanadyjskie dzieci, kończące swój żywot w sposób absurdalny. Film sieje, sieje, sieje (bo trzeba siać siać siać) w sposób efektowny, twardy i stanowczy co jest kolejnym atutem.

Polecam. Jest to na pewno film, który zostawił mi ślad w głowie na długo i zagości na mojej lekko przykurzonej półce.

Strona internetowa Pracowni Konstrukcyjnej Bayer Projekt w Szczecinie.

Specyfikacja: PHP, HTML5, CSS3, jQuery, WordPress

bayerprojekt.pl ->

- O w dupę! – uwielbiam te słowa zaskoczenia i nie kryję ich nigdy w sobie będąc podnieconym lub zaskoczonym (pozytywnie i negatywnie). Tym razem zaskoczenie bardzo pozytywne, kiedy to drzwiach stanął ulubiony hydraulik popołudniowej zmiany, pan Heniu ze zniszczonymi i pokrwawionymi ustami. Oczywiście zapraszając do środka nie oszczędziłem sobie pytania w stylu „co się stało”.

Pan Heniu z wielkim bólem, czego mu się nie dziwiłem, opowiadał jak to był na pielgrzymce w Warszawie, pod pałacem, później w Krakowie z którego musieli wracać szybko z powrotem do Warszawy, bo nie dość, że paradę tych obrzydliwych homosiów będą organizować, to zamach jeszcze na krzyż był. Zaskoczony wielkim nawróceniem pana Henia zacząłem się zastanawiać o jaki zamach to znowu chodzi i jaki krzyż pod pałacem. I sobie przypomniałem…

W poniedziałkowy wieczór, relaksując się spokojnie z napojem wyskokowym wysoko-schłodzonym w ręku, słuchałem wypowiedzi pewnego inteligentnego pana w pewnej bardzo inteligentnej i specjalizującej się w pospolitym pieprzeniu telewizji (a jaka teraz się w tym nie specjalizuje?). Ten inteligentny pan kandydował na prezydenta i o dziwo jakiś procent swoich głosów zdobył, albo sądząc po wypowiedziach głosowały na niego skrajne prawicowe bojówki, albo ten pan ma dużą rodzinę i co by mu przykrości nie robić, ten symboliczny krzyżyk na niego postawili.

W ogóle całe wybory i kampania były tak napompowane cudownymi cudami i cudakami, że tylko czekałem kiedy ta słodycz pęknie i wyleje się ten mniej przyjemny szlam, który będzie sterował nastrojami statystycznych Polaków. Długo czekać nie musiałem.

Wracając do pana dwojga imion, a mowa cały czas o panu marszałku(?) Marku Jurku i jego dyskusji z prof. Nałęczem w telewizji TVN24, jest bardzo zbulwersowany wypowiedziami posłów i elekta PO na temat „usunięcia” krzyża spod pałacu prezydenckiego. Oczywiście nie tylko ten pan ale i cały, ciągle pogrążony w publicznej żałobie, PiS. Co do pana marszałka(?) bardzo podobała mi się wypowiedź, że to jest krzyż przydrożny i nikomu nie powinien on przeszkadzać. Podejrzewam, że taki przydrożny krzyż, z takimi gabarytami, stoi pod domem pana marszałka(?) i nikomu nie przeszkadza.

Kilka faktów. Przyspieszone wybory prezydenckie spowodowane były, nie ma co się oszukiwać, wielką tragedią w Smoleńsku, gdzie zginęła nie tylko para prezydencka ale i wielu znakomitych ludzi. Tak oto wtedy w ramach wstrząsu i żałoby postawiono krzyż, który w intencji stawiających go radosnych członków ZHP, ma zostać zastąpiony pomnikiem, ew. tablicą pamiątkową dla dostojnych ofiar. Niestety dzieci, które wróciły do swojej piaskownicy na Wiejskiej, po bitewnej kampanii (bo to na pewno nie była pokojowa misja), zaczęły z powrotem swoją ukochaną wojenkę, utrzymywaną z naszych podatków, bez korzyści zwrotnych, no chyba, że frustracja, w głównej mierze obywateli z moherowym beretem i anioła sercem, jest jakąś korzyścią. Nie tylko tym razem zaczęli chwytać ustawy, zadłużenia, afery, hazardy i in vitro do ręki by się nimi rzucać, ale wyciągnęli swoją tajną broń jaką jest nekrofilia polityczna i co najbardziej obrzydliwe jest, upajają się nią, a telewizja się cieszy, łapie i cieszy.

I tak oto uprawiają sobie nekrofilię polityczną na naszych oczach. I jak chcą to niech to sobie robią, nie ukrywam, obrzydliwe to jest, niech trzymają zdjęcia poległych posłów na krzesłach, niech tłuką się na różne scenariusze tragedii obwiniając coraz to nowe osoby, ale od krzyża w tych swoich bezeceństwach mogliby się odczepić i tym bardziej Kościoła Katolickiego w swoje wojenki nie mieszać. A fuj!

Naród funkcjonuje, żyje dalej, podatki żałoby nie miały i dalej były płacone, a w sercach mamy zawsze naszych zmarłych bliskich, a normalnym jest to, że wspominamy ich w myślach, rozmowach i odwiedzamy ich groby a nie przydrożne krzyże. Wiadomy cel krzyża jest, przeznaczenie już niedługo. Polacy jednak porażek nie lubią i wiadomym jest to, że brzytwy się chwycą albo jakiegoś absurdu rodem z wermachtu, by jednak wyjść na swoje. Niestety w oczach ludzkich bywa i tak, że zamiast zyskać najwięcej się traci. Ale, żeby krzyża? Przesada. Każdy wie jakim pałac miejscem jest i tłumaczyć nikomu nie trzeba po co zniknąć powinien. Aż nasuwa się pytanie, dlaczego na Wiejskiej nie postawiono pomnika JPII, bo w końcu wielokrotnie tam przemawiał i bywał.

Dziś już ruskie trumny opanowują media, pewnie niedługo i rynek, dzięki wspaniałej popularności.
Chłopcy zakończcie tą szopkę i jedni i drudzy, bo wspólnie się nakręcacie, a przegrywać to trzeba potrafić, a i odpowiedzialność za czyny swoje także brać trzeba, w końcu wierzę, że tam, pod drugiej stronie  zalanego jadem ekranu siedzą dojrzali ludzie.

Wracając do krzyża, popularnym jest mieszanie uczuć religijnych w wojny polityczne, gdyż wtedy elektorat się obruszy i lud się odezwie. I założy swoje hełmy z moheru i weźmie do ręki granaty w różaniec związane i pójdzie ten elektryczny elektorat pod pałac, by protestować po tym jak krzyż już zniknie. I zmarznie on i spoci w upale i zaleje go deszczyk i tak nic nie zmieni, a druga strona co świętością się brzydzi, obwini katoli za wszystko i Kościół bo ponoć on zawsze się miesza. A radio reżimowe suchej nitki nie zostawi i doda coś o odwiertach w Toruniu i to że trzeci świat się tworzy i że kapitaliści, Żydzi, cykliści i niedługo manifestujący homoseksualiści rozbierają kraj i pałac prezydencki swoimi łapskami, głosząc soczystą apokalipsę. A pospolicie pieprząca telewizja podsycać ten ogień będzie i tańczyć wokół niego łapiąc za języki, ćwicząc swój obiektywizm, co w słownikach tylko występuje.

A pan Heniu już teraz się przekonał, żeby sobie krzyżem mordy nie wycierać, bo drzazgi wbić się mogą… uczmy się proszę na czyiś błędach, czasami może oszczędzić nam bólu i pieniędzy z podatków.

PS. nie lubię pisać o polityce…

Nowy hicior, czyżby moja prośba o bardziej hardcorowego reżysera została wysłuchana? I czy przypadkiem nie jest to Rocco Siffredi?

Tak czy siak, z jednej skrajności w drugą. Aż jestem ciekaw kto by się teraz najbardziej nudził na seansie i czekał na tzw. „cycki” by się nacieszyć fabułą w pełni. ;)

Z poradnika Ciotki Klotyldy.
Drodzy chłopcy, drogie dziewczęta, w dzisiejszym poradniku dowiemy się jak pozyskać masę nowych znajomych, oraz poszerzyć rzeszę osób zainteresowanych takimi zdarzeniami, że np. „jesteśmy w kiblu i jest bosko”, albo „kupiłam nowy sweterek i się w niego nie mieszczę, jaka dieta? HELLOOO”.

Co wystarczy zrobić?
Nic prostszego, wystarczy wybrać jakieś wydarzenie, którym żyje miasto, państwo, świat, np. ostatnio wybory prezydenckie i obiecać zrobienie loda (cokolwiek miałoby to znaczyć). Sposób został ostatnio potwierdzony i sprawdzony doraźnie przez nową specjalistkę od social marketingu Bobbi Eden z Holandii. Niestety nie został on jeszcze sprawdzony, jako propozycja, od strony mężczyzny, ale myślę, że miało by to także wielkie powodzenie. Sposób jest tani, nawet darmowy. Wystarczy trochę chęci i trochę mniej rozumu.

Jak to zrobić?

Otwieramy nasze socjalne medium jakim jest np. twitter (blip, facebook, nk.pl też się nadają) i wpisujemy tam taki tekst, odnośnie wydarzenia (to jest bardzo ważny czynnik, który musi być spełniony inaczej nie zadziała):

albo jak to zrobiła nasza specjalistka (uwaga pisane w slangu):

I już!
Życzę powodzenia w powiększaniu grona znajomych i popularności waszych wspaniałych i inteligentnych, a zarazem niedocenionych profili.

…gdzie moje kolejne „radosne twórczości”, czyli np. opowiadania, to ja odpowiem tak:
- Piszą się!

Jestem w trakcie pisania dość długiego opowiadania, niestety ostatnio same krótkie nie wpadają mi do głowy i choć chciałem w trywialny sposób już zakończyć, to jednak dalsze losy bohaterki (tak, tym razem kobieta) robią się coraz ciekawsze i rozbudowane. Płynę i co jakiś czas dopisuję c.d. Tym właśnie chcę się ustrzec niedokończonej „wesołej twórczości”.

A korzystając z okazji, chciałbym wszystkim Polakom pogratulować nowego prezydenta (jednak szkoda, że to nie Lady GaGa), niech nam żyje sto lat i ze dwie kadencje.
Elekt prosił o 500 dni spokoju, to ja to uszanuje i komentować nie będę…

Cisza i reforma.

Tak, to już pora na część trzecią, która zawitała właśnie do nas na duże ekrany i nie odpuściłbym sobie, jako wielki fan tejże ekranizacji książki, której nie czytałem, aby zobaczyć jak popkulturwa po raz kolejny zmusza młode pokolenie dziewcząt do pływania we własnych spazmatycznych sprośnych myślach na widok Edwarda i Jackoba (na cycki już przestałem liczyć, ale mało brakowało, żeby coś się pojawiło, mało brakowało)…

Ha. Muszę zacząć od faktu, który wart jest wspomnienia. Reżyserem trzeciej części był David Slade, pan co nakręcił m.in. mało kiczowate „30 dni mroku„, mało kiczowate ale krwawe, mroczne i zgodne z zasadami dobrego wampiryzmu w filmach. Fakt ten sprawił, że część trzecia jest inna niż pozostałe, mniej słitaśna, mocniejsza i na swój mroczny sposób ciekawsza. Choć szkoda, że nie mógł (to oczywiste, że nie mógł) zamienić brokatowych, amerykańskich wampirów rodem z włoskiej starszyzny, wychowanych na podrobach, na dzieci ciemności, palące się w Słońcu i jako potępieńcy syczących na wszelką świętość. Dlatego pozwolę sobie nie nazywać ich dalej wampirami, gdyż wampirów nie przypominają, dalej będą zwani pattisonami.

Reżyser z ciekawym dorobkiem jednego mrocznego filmu zaryzykował i ubarwił. Efekty specjalne na wysokim poziomie, wilkołaki doskonałe, pattisony bledsze i wreszcie poruszają się dynamicznie, a nie tak jakby ktoś co którąś klatkę z filmu wyciął. Efektywność jest na tyle fajna, że zimne kolory towarzyszą nam przez cały czas, a nie jak było w drugiej części landrynkowo na tyle, że mimo Słońca na niebie, brokat nie chciał lśnić. Zimno jest fajne, przydało się. Ale hola hola… efekty tu nie są najważniejsze, choć tak naturalne, że ich nie widać, najważniejsza jest fabuła.

W Seattle, mieścinie nieopodal miejsca wydarzeń zaczyna tworzyć się tajemnicza armia nowo narodzonych pattisonków, ktoś szaleje i nie wiadomo kto, gdyż bardzo fajna pattisonka nie jest w stanie przewidzieć sprawcy tegoż bezeceństwa, czyli nie dość, że ktoś tworzy armie, to jeszcze potrafi oszukać specjalne zdolności naszych wegetariańskich superbohaterów. Nowi zachowują się jak szczeniaki, broją, psują, zwracają na siebie uwagę nie tylko Cullenów, ojca Belli, ale i Volturi (starsi z Włoch), którzy mają niecne plany wobec naszej ulubionej, sympatycznej rodzinki. Zaczynają się przygotowania do walki z armijką, gdzie wbrew zasadom wilkołaki i pattisony łączą swoje siły przeciw napływowi krwiożerczych istot. Aż ciary po plecach… eee tam, ale wrażenie robi.
A tak poza tym, czyli w wątku przewodnim, ona kocha jego i jego, oni kochają ją, ona czuje dreszcze, jeden ją ogrzewa, drugi zazdrosny, ona bardzo by chciała, on chce po ślubie, ona zbliża się do bycia pattisonem, inny ją powstrzymuje. On ją całuje, tamten też całuje, rywalizacja, ona chce całować obu. Gdyby Edward znał jej myśli, to by dawno ją rzucił zapewne, już by nie czuł tego przyjemnego smrodku, ale z drugiej strony, możemy to wytłumaczyć młodzieńczym szaleństwem, poszukiwaniem samego siebie, oraz wścieklizną dojrzałej już macicy.

Muzyka. Hmm o dziwo zwróciłem na nią uwagę podczas odświeżania sobie dwóch poprzednich części, przez co automatycznie musiałem to zrobić przy najnowszej ekranizacji. Mimo tego, że popkulturwa wypływa z głośników, to pasuje idealnie, zgrywa się z obrazem, który widzimy i nadaje tego unikalnego klimatu, co powoduje, że patrząc na obraz godzimy się z dźwiękiem, albo na odwrót.

A na koniec smaczek.
Zaskoczony zostałem i strzelony w potylicę pewną wartością, która chce wypłynąć z ekranu. W obecnych czasach nazwiemy to fikcją literacką, bajką, horrorem (o mój Boże!) i nie wiadomo w jaki sposób te rozmaślone szesnastoletnie odbiorczynie  podejdą do tego, bo w końcu takie coś się nie zdarza. Aha, „Saga” ma ponoć korzenie mormońskie, co już samo przez się wynika co napiszę w następnym zdaniu. Nasza cudowna, emo-Bella oświadcza ojcu, że jest dziewicą (nie wiadomo czy to wina zadupia w którym mieszkają), SZOK! Osiemnastoletnią dziewicą, chcącą oddać się tylko i bardzo szybko swojemu oziębłemu księciu z bajki. On, jako gentelman z początków wieku XX, chciałby to zrobić po staroświecku, czyli najpierw ślub, a najlepiej to jakby jej skradł najpierw pocałunków kilka, jakby zabiegał wciąż o jej względy i kładł swoją marynarę na każdej kałuży, co by nóżki nie raczyła nawet troszeńkę zamoczyć. I powiem wam, że jakoś mi się ta inność spodobała. Wreszcie coś rozładowało i jeszcze zarabia na tym niesamowitą kasę, napięcie i ciągłe karmienie nas łatwością, słoneczkami, galeriankami, gwiazdkami, zabawami w pączka, oraz trzynastoletnimi mamami. Choć da się zauważyć, że bohaterce z tego powodu już tak odwala, że dałaby się nawet „śmierdzącemu mokrym psem” wilkołakowi. Ah jak on że jest zbudowany, ah.
Jasne, że to podejście niczego nie zmieni, ale mogło by spowodować choć na chwilę spowolnienie tego procesu masowej orgii młodzieży i gonitwy za szybką utratą dziewictwa – przynajmniej nie z pierwszym lepszy gogusiem. Kiedyś to faceci przechwalali się ile to nie zaliczyli, dzisiaj robią to także kobiety.

Jedno co mnie zaczęło zastanawiać, że jednak jak dojdzie do czegoś, to on ją pożre… no chyba, że cały czas ćwiczy swoją wolę i chęć zabijania z powodu choćby kapki krwi. Tak nie pro rodzinnie, żeby rozwiązać problem, mogłaby przeżyć swój pierwszy raz z wilkołakiem, aby żyć później w spokoju z Edwardem z poczuciem lekkiego niczym piórko kurestwa. Pro rodzinnie nie mam pojęcia jakby to wyglądać miało, może comiesięczne ćwiczenia z tamponem? Nie wiem.

Jednak za próbę przekazu wielki plus dla produkcji o tematyce nieskazitelnej miłości – bez pokazywania cycek na dużym ekranie.

Co do cycek, facet oka nie nacieszy, szkoda mi tych gości, którzy są osobami towarzyszącymi z niewłasnej przymuszonej woli, że choćby na chwilę nie znajdą czegoś, co mogłoby troszeczkę ich zainteresować. A ci co są fanami, to hmmm, niech sobie nimi będą, poprzedniego zdania na pewno nie zrozumieją.

Na koniec dwie rzeczy: co to za zdolność posiadają wilkołaki, że podczas zamiany rozrywają im się na strzępy ciuchy, by później wróciły do swojego stanu pierwotnego podczas powrotu do ludzkiej formy? Wytłumaczyłbym tak, że jest to jednak film dedykowany, młodzieży nieskalanej mormońskiej i skoro pattisonki się nie rozpadają pod wpływem słońca, to także golizny pokazywać do końca nie będziemy (i bardzo dobrze), a przy okazji rozwiążemy problem biedy w rezerwacie, bo co chwilę kupować ciuchy? Bankructwo!
Druga rzecz, to pattisonek zaręczył się z emo-Bellunią i chyba się wreszcie uśmiechnęła. Stwierdzam, że ta to ma dobrze, nie dość że od razu znalazła księciunia to jeszcze wszystkie stwory potwory chcą ją chronić i pieszczą się z nią, może smutno im tak bardzo z powodu braku uśmiechu emo-Belli, albo dbają o to by jednak się nie uśmiechała.

Skoro na trzecią część Sagi wpłynął tak dobrze reżyser kina mrocznej akcji, to ja bardzo bym chciał by część czwartą nakręcił albo: Rob Zombie, albo George Romero. Rodriguez pewnie podszedłby do sprawy zbyt poważnie, przegiąłby pałę i zapewne na końcu emo-Bella uciekła by do Vegas z jakimś rozkładającym się Zombie (ah te feromony).

Podsumowując: film lepszy, oczywiście względem poprzednich części. Jest to dalej ta sama, infantylna i zagmatwana (przez co męcząca), popkulturwarna historia, którą opisywałem wcześniej i pod tym względem się nic nie zmieniło. Komu się nie podobało, podobać się nie będzie. Amen.

PS. ale czwartą obejrzę… :)