- A teraz zobaczymy jaką nosisz bieliznę. – powiedział to głosem imitującym zawodowego gwiazdora porno, po czym chwycił za pincetę, którą miał w swojej magicznej walizeczce.
- Nieeeee! Tylko nie to! Nieeeee! – zapiszczała do telewizora w taki sposób, jakby bardzo chciała by właśnie tam zajrzał. Pinceta zanurzyła się w koszu na brudną bieliznę i chwyciła wymięte, lekko brudnawe, różowe stringi.
- O tak! – wrzasnął i przyłożył w sposób spektakularny do swojego nosa. – O tak! To jest to, ciekawe jak będą się prezentowały na mojej głowie? – po tych słowach długo się nie zastanawiając wcisnął przedmiot pożądania  na swój wyżelowany łeb, najcieńszą częścią wzdłuż swojej twarzy. Wraz z tymi stringami wyglądał niczym mroczny barbarzyńca na polu chwały, dzierżąc swoją bojową pincetę w dłoni. Bardzo szybko znalazł się na jej łóżku odczyniając podskoki zwycięstwa rycząc zwierzęco w stronę kamery.

Ona piszczała dalej, ale już tylko z zachwytu i podniecenia, z wielką nadzieją, że to właśnie ona wygra, w końcu bielizna uraczona była jej zapachem, częścią jej, tą najromantyczniejszą.

Po paru minutach przyszedł czas na wielki finał reality teleturnieju, gdzie Dżejk Wojownik, lat 21, wyglądający przynajmniej na 30, lekko ubrudzony na nosie, stał na przeciw osiemnastoletnich nimf, wyglądających z przodu przynajmniej na trzydziestopięcioletnie matki piątki dzieci.
- Wybieram pokój numer trzy! Bardzo urzekła mnie twoja brudna bielizna, wyrobione sprężyny w łóżku, zużyte prezerwatywy XXL pod nim. Jedno zastrzeżenie to twoja golarka z długimi kręconymi włosami, nie za bardzo lubię owłosione golarki, ale myślę, że jak będziesz ze mną i już cię przelecę wzdłuż i wszerz to kupię ci maszynkę elektryczną, albo przekonam cię do niegolenia, bo lubię bardzo mocno owłosione cycate dziury. – w tym momencie rozległ się pisk brzmiący mniej więcej “kocham być owłosiona”  i pewna nimfa z trójcy, której oto wielki wojownik prześwietlił, przewąchał i Bóg jeden wie co jeszcze zrobił w ich sypialniach, rzuciła mu się na szyję łamiąc niechcący żuchwę, która to ustawiła się w konfiguracji “wiecznie zdziwionego człowieka”. Po tym wszystkim ona chwyciła go za rękę, on ją chwycił za tyłek i pobiegli razem w stronę zachodzącego słońca w rytm kongi wypływający z jej podskakujących silikonowych piersi.

Tuż po programie “Super słodkie do porzygania urodziny” trzynastego dziecka, piątej kochanki słynnego rapera i wydawcy płyt, który do tych samych melodii zaprasza co rusz nowe gwiazdki (kobiety udające, że potrafią śpiewać i mężczyzn którzy śpiewają jak te kobiety).

- A teraz teledysk kolejnego superhero duety Jami i Dżami w utworze “Twoja dupa przyćmiewa mi cycki”.

Przełączam kanał, szukam muzyki, szukam tego co da się nazwać muzyką. Tu reklama kolejnego super proszku, tam dziennikarka która swoją niebywałą i niezrozumiałą dykcją udowadnia, że jest mistrzynią świata seksu oralnego. Na usta cisną się słowa: “kto cię postawił przed kamerą, komu ty musiałaś postawić”, ale spoko wszystko i tak się da wytłumaczyć, a jak się nie da to można w każdej chwili przełączyć kanał, co właśnie poczyniłem. Reklama, dziennikarka, karaokę robiące dzieciom z wodą zamiast mózgu kisiel – tak właśnie kończy najlepszy kanał telewizyjny z bajkami. Cholera, wszędzie reality szoły, barany, analfabeci, albo fabryki wytwarzające owych, mieszkania celebrytów – a w dupie mam co trzyma w lodówce Przemysław Saleta albo Piotr Rubik, ja chcę tylko posłuchać muzyki. Czy już tylko został internet? Czy już tylko jutuby, wrzuty i inne wynalazki? Gdzie ta telewizja co wyznaczała trendy, gdzie ta telewizja, która pokazywała Dire Straits, sprzedała młodemu pokoleniu Genesis czy Michaela Jacksona, no gdzie? Zmieniła ona znaczek i zaczęła pokazywać pustotę napływającą z zachodu przekładaną jakimiś brzdękami wmawiając nam usilnie, że to muzyka. Ponoć liczy się w jakim stylu się wychodzi, ja tutaj stylu nie widzę. Co gorsza, reszta kanałów idzie jej tropem. Wysiadam.

Wyłączam telewizor, wkładam płytę do odtwarzacza, wciskam “play”. Melodia niesie się po ścianach, wokal najeża każdy włos na ciele, a słowa:

… mają największy i jedyny sens w tym wszystkim co teraz niestety można zobaczyć w pudle zwanym przez co niektórych telewizją.
Największy żal jest w tym, że aby dostać się przed kamerę to trzeba zrobić z siebie idiotę albo wystawić dupę i tak trzeba grać cały czas. Ktoś zaprzeczy zapewne, a ktoś wspomni takie programy jak Luz, Pegaz, Laboratorium, Kwant, 30 ton, albo kanały MTV Music Television, Atomic TV, VIVA Zwei.

Tybet i Zetena czyli raper i producent. Obaj zajmują się muzyką od ponad 10 lat. Po wielu solowych projektach postanowili połączyć siły nad wspólnym albumem. Na przełomie lat ich styl ewoluował mając swój początek w brzmieniach stricte rapowych. Dzięki swoim produkcjom wnieśli oni duży wkład w rozwój lubelskiej sceny. Obecnie skupiają się na tworzeniu świeżych, elektronicznych numerów. Trudno jest sklasyfikować ich muzykę do konkretnego gatunku, ponieważ ich piosenki to miks różnorodnych inspiracji.

Na nowym albumie pt. “Teznacznie” będzie można wyczuć wpływ hip-hop’owych korzeni ale także interesujące eksperymenty z elektroniką. Wszystko to podane w przystępnych proporcjach. Teznacznie to neologizm ukuty na potrzeby wspólnego projektu Tybeta i Zeteny. Powstał z połączenia ich pseudonimów. Ich muzyka interpretuje nasze otoczenie w nowy sposób. Słuchając kolejnych numerów można się przekonać, że sytuacje i schematy, które do tej pory były jasne i przejrzyste, są opisywane z nowej często zaskakującej perspektywy. Dzięki temu możemy nabrać większego dystansu do codziennych spraw. Zarówno teksty jak i muzyka to spora dawka dobrej zabawy, co dobrze odzwierciedla atmosferę powstawiania materiału. Teznacznie z pewnością będzie dużą dawką świeżości, której od dłuższego czasu brakuje na rodzimym rynku muzycznym.

Premiera krążka Tybeta i Zeteny planowana jest na marzec 2010. Będzie promował ją numer pt “Jedno Życie”, co zapewni dużą dawkę energii już po pierwszym przesłuchaniu. W oczekiwaniu na teledysk do singla prezentujemy krótką video zapowiedz Teznacznie.
Ultraviolet – Agencja Muzyczna

Zapowiedź interesująca… miejmy nadzieję, że projekt wyciągnie choć trochę hip hop z monotonii uwięzionej w blokowej matni i mały powiew świeżości uderzy w polskie klimaty pokryte bitem. Miejmy nadzieję…

Już 22 marca Jón Þór Birgisson, czyli jedna czwarta zespołu Sigur Rós, wyda swój solowy album o nazwie “Go”. Powyżej możemy obejrzeć pierwszy teledysk z tego projektu, Go Do. Kto nie słyszał niech posłucha, a kto uwielbia Sigur Rós na pewno się nie zawiedzie (przynajmniej ja jestem podekscytowany).

Zachęcam, polecam, lekkie i przyjemne.

Oficjalna strona wsparcia outplacementowego dla wielkopolskich przedsiębiorstw.

Specyfikacja: XHTML, CSS, PHP.

www.outplacementwielkopolska.pl ->

Adam jest typową hieną dziennikarską, nie waha się ani chwili by wrobić księdza w tak modną (sic!) w dzisiejszych czasach pedofilię i opisać to wszystko w gazecie dla której pracuje – “Kurier Pomorza”. Mniejsza z tym, że wynajął włamywacza do podrzucenia owemu księdzu Nowakowi kaset z największym tajwańskim gównem. Księdza zamykają, a nasz główny bohater spotyka w nietypowych okolicznościach właściciela dużo większej gazety, mającej zasięg na całym Pomorzu, który proponuje mu pracę. W tym samym czasie Adam zaczyna dostawać listy, z enigmatycznym napisem na kopercie “Tibi et Igni” w których znajduje zdjęcia i filmy pokazujące jego narzeczoną – Anię – w nietypowych sytuacjach i miejscach, w których jak sama twierdzi, nie była.
Bohater zaczyna własne śledztwo…

Tak mniej więcej przedstawia się początek akcji niskobudżetowego(?) i niezależnego filmu, który potrafi przyprawić widza o niezłe ciarki na plecach a finalnie zmusić do refleksji. Jest to gatunkowy i rasowy thriller, dotykający wielu płaszczyzn z dziedzin etyki, psychologii i  … wiary. Co akurat w tym właśnie wykonaniu jest obecnie rzadkim kąskiem we współczesnej, polskiej kinematografii.

Z racji niezależności kina, widz musi przekonać się do gry aktorskiej i pewnych, gdzieniegdzie trywialnych, wątków, co oczywiście wcale nie psuje zabawy. Choć są momenty gdzie ciężko się powstrzymać od parsknięcia śmiechem. Oczywiście nie jest to drażniące tak bardzo, że aż chce się wyłączyć film (np. sceny przemocy), ale jednak trzeba się przyzwyczaić.

Fabuła trzyma w napięciu. Mroczny klimat filmu podoba się i wciąga widza w sam środek akcji, co jest bardzo wielką zaletą. Wydarzenia dziejące się głównie w Trójmieście, oraz w opuszczonej fabryce w “Milczu” (Wielkopolska) , nadają oryginalnego charakteru produkcji. W dodatku układanka, która z każdą minutą zaczyna składać się w jedną całość, przeraża i zostawia u widza po projekcji, na długi czas, kłębek myśli.

Polecam mocno, w szczególności na wieczór. A osobiście chciałbym, by takich produkcji w polskim kinie pojawiało się więcej, a nasi wspaniali i sławni reżyserzy, którzy także biorą udział w festiwalach kina offowego czerpali inspiracje, bądź zatrudniali autorów do kinowych produkcji. No i niech się podkręcą w efektach specjalnych, niesmak po Wiedźminie, bo mamy świetnych grafików i animatorów w Polsce, a nikt jakoś o nich nie pyta i nie woła…

Film można zobaczyć na platformie iplex.pl, która od paru dni udostępnia swoje vod prawie za darmo. Dlatego “prawie”, gdyż trzeba na początku obejrzeć reklamę i odpowiedzieć na pytanie z nią związane. Oczywiście znajduje się tam o wiele więcej smaczków kinowych, komercyjnych i niezależnych, które już leżą w kolejce do zobaczenia. W dodatku produkcji będzie przybywać. Jest to krok na przód w naszej, rodzimej przestrzeni internetowej, gdzie można zobaczyć w pelni legalnie dobre i w miarę nowe filmy. Aż można zadać pytanie, na co komu dzisiaj piractwo? Polecam, choć z tego co wiem Iplex nie działa jeszcze na systemach operacyjnych linux.

Linki:

• “Dla Ciebie i Ognia” na iplex.pl
• Oficjalna strona filmu.
• Recenzja na filmweb.pl

Nie wiedział jednak, że tą wskazówkę nie jest tak łatwo ruszyć i porwał się z myślą zakończenia owej historii przesympatycznych bohaterów. Myśl była złota, takie myśli posuwają zazwyczaj tematy dalej, albo i nawet do końca. Zauważył on nawet koniec tej groteski, gdzieś w połowie ósmej pętli wyrabianej przez naszą wspaniałą “Calineczkę” prowadzoną przez “Sokole Oko Masacziusets”, nie do zdarcia  odwiecznego i honorowego (na papierze) kierowcy.
I kiedy tak nasz wspaniały autor wymyślił co będzie dalej, analizował jakie kroki wykonać aby dojść do tego oczekiwanego zakończenia, nawet postawił kilka.

Niestety.

Pierdoła potknął się już podczas stawiania drugiego i upadł na głowę, uświadamiając sobie jednocześnie, że to tak zakończyć się nie może, nie tak tendencyjnie i oczekiwanie. Choć wątpi do tej pory, że nawet już tego skreślonego zakończenia nikt z Was, Czytaczy, spodziewać się nie może. Enigmatyczny ten nasz pierdołowaty autor. W tajemnicy wam powiem, że zaklął parę razy i głośno i cicho i wykonał kilka wulgarnych gestów, których starał się wstydzić w momencie kiedy przyszły mu na myśl, oczywiście wstyd mu nie wychodzi, zaniechując w tym momencie kontynuacji utworu. Chyba za bardzo zżył się z głównym bohaterem, dosłownie z Nim i pewnie jeszcze bardziej z Nią (tą pijaną od zawsze, amen) i zapałał chęcią lepszego i bardziej niespodziewanego zakończenia. Tak niespodziewanego, że sam się go do tej pory nie spodziewa.

Zapalił więc autor papierosa, międzyczasie popijając ze szklaneczki napoje różne i niekoniecznie kolorowe i doszedł w duchu do momentu (jeżeli w duchu takowe posiada), że trzy i pół roku to za mało. Niech sobie wiszą w czasoprzestrzeni i czekają spokojnie na to co będzie dalej. W takich momentach, kiedy te wskazówki niemiłosiernie stoją, na złość wszystkim, którzy bardzo by chcieli, by im tak stało, można starać sobie wykreować obrazek sytuacji jaka teraz w trakcie tej pauzy następuje. Zacznijmy więc…

“Jest zima. Płatki śniegu są tak grube, że przysłaniają cały Boży świat, a dokładnie to co z niego zostało (a ciężko w nim niestety dojrzeć boski pierwiastek). Wycieraczek nie ma, ale w sumie i tak są niepotrzebne, gdyż nasz wspaniały element społeczny, idol wszystkich ras i kultur, pogromca urzędów (gdyż w żadnym się nigdy nie stawił), nie wiedzący nawet o tym, że wspierają go związki wszelakie, a to homoseksualistów, a to kobiet w ciąży, a to jeszcze nawróconych emerytów i tych co nawrócić się nie chcieli, kombatantów i cyklistów, jest ślepy (uffff). Zna on drogę na pamięć i skoro nie widzi, to inni też widzieć nie muszą. Kierowca, o którym te słowa, ma straszne parcie na przerwę w jeździe i zajęcie się swoimi bardzo ważnymi sprawami i nie wie jeszcze, że na drogę, jego własną trasę, planują wyjść niedźwiedzie, by pozwolić mu odpocząć. To nie jest oczywiście w ich planach i one o tym też nie wiedzą, że takowe zaistnieją.
Stary, wysłużony Kasownik, kolejny i przedostatni skansen w owym wehikule, stoi. Gdyż przyjął pozę, którą długo ćwiczył sam w domu, przed lustrem, potem kilka razy w swojej wspaniałej i wymarzonej pracy, taką by wszyscy wokół podziwiali. Nie wie on jeszcze, że nie doczeka się tego podziwu nigdy, gdyż przez te same niedźwiedzie pojazd, jak tylko czas ruszy z kopyta,  zatrzyma się w sposób niespodziewany, przewracający wszystkie organy wewnętrzne (i zewnętrzne zapewne też).
Skoro jesteśmy przy skansenach, to można wspomnieć o ostatnim – “Groszowej Staruszce”. W tej naszej stopklatce zatrzymała się ona w pół wypowiadanej sylaby “…min…”, w pół paciorka i w pół myśli chaotycznej o opuszczeniu owego pojazdu – natychmiast. Oczywiście, także nie wie o niedźwiedziach i oczywiście nie o tym co się dzieje wokół niej (jego?).
Ktoś w naszym obrazku leży z tyłu. O nim by można było  napisać osobną opowieść zapewne, gdyż spoglądając na całość jego historii w tym wehikule, okazywać się może najciekawszą postacią. Mało kto mówi trzewiami, mało kto ma taką zdolność. Na pewno nie jedną historię by wyrzy… ekhm. opowiedział, gdyby tylko mógł. Na razie leży i nie jest mu dobrze.
On. On zawiesił wzrok na Niej. Dziwnym  byłoby gdyby nie zwrócił uwagi na Nią, gdyż jest Ona piękną kobietą z pijanym serduszkiem i mimo tego, że śpi na jedynym fotelu na którym można usiąść w “Calineczce”, przykuwa uwagę. Nie tylko chrapaniem, rzecz jasna, ale i innymi atutami pięknych kobiet. Choć obecnie, zaglądając w Jego oczy bardzo głęboko, możemy wywnioskować, że już dla Niego innych pięknych kobiet nie ma.
Choć zaraz, zaraz… wkradł się chyba i żal. Czyżby żal jej pijaństwa, chęć pomocy, chwilowa chęć dołączenia się do stanu, a może współczucie jej zachrypniętej duszy? Jaka jest zachrypnięta dusza? Nie wie nikt, nawet właścicielka, która będąc piękną na swój sposób kobietą, nie zastanawiała się nigdy nad tym głębiej, gdyż jedyną głębokość jaką znała na ten czas to odległość od szyjki do denka swojej własnej butelki.
Ona. Ona śpi. Ona się nie przejmuje, obrazek zatrzymał się w momencie kiedy próbowała zachrapać. Przyjrzyjmy się dokładnie. Oczy zamknięte, nos przyjmuje ciężko dawki powietrza, a jej duże i miękkie usta (nie, nie, nie jak Angelina – czy jak jej tam – piękniejsze, subtelniejsze i kuszące posmakowaniem) jakby  się lekko zaczynały unosić w grymasie. W szczególności górna warga. Tak. Zapewne chce zachrapać.”

Zapamiętajmy ich tak wszystkich, tak bardzo naturalnych z wielką chęcią wykonania czegoś bardzo, z wielką chęcią kontynuacji tejże historii i zakończenia jej w sposób nie taki jaki życzylibyście sobie drodzy Czytacze.

Autor zadumał, gdyż jest to człowiek dziwny, ale nie bohater literacki, więc mniejsza z nim, ważne, żeby wprawił w ruch trolejbus i doświadczony bagażem przeżyć wymyślił ciąg dalszy tej historii.

“Show must go on, but when?” – jak mawiał wieszcz trzymając sztachetę.

Kolejna animacja wygrzebana dzięki In Web We Trust (blog Sylwii Besz).

Przesłanie samo wypływa z ekranu. Polecam.

Dwa dni zwlekałem z recenzją od obejrzenia w kinie kasowej produkcji mistrza Camerona (Aliens, Terminator, Titanic), stwierdziłem, że się dobrze przygotuje, podyskutuje, poczytam, przemyślę, by przyjąć to na chłodno i przemyśleć wiele wątków. W końcu nawet ktoś napisał z recenzentów, że czuł się tak samo jak oglądał pierwszy raz gwiezdne wojny. WOW! Oto więc krótka recenzja filmu o bohaterskim Żejku Suli (imię przekręcone specjalnie), który dzięki śmierci swojego brata mógł uratować tysiące członków klanów Na^vi, przed złymi ludziami z nieba.

Dawno, dawno temu… to nie tak. W przyszłości niejakiemu panu o imieniu Jake Sully zginie tragicznie brat. Skoro brat, to mają podobny kod genetyczny (ponoć – ja się nie znam), więc pan Jake Sully, były komandos na wózku, zostaje poproszony o zastąpienie brata w ważnym projekcie. Oczywiście godzi się, bo jakżeby inaczej, leci na planetę zwaną Pandorą, by właśnie tam wskoczyć w ciałko wyhodowanego, niebieskiego Na^vi, ludka z kosmosu, tubylca z plemienia, które mieszka w wielkim drzewie, będącym na złożach jakiegoś bardzo cennego materiału, po który przylecieliśmy my, ziemscy, źli terroryści. Oczywiście wchodzi on w ciało tegoż kosmity, bardzo podekscytowany jest światem i swoim ogonem, a przez swoją inteligencję komandosa gubi się trafiając na Neytiri, która prowadzi go do wioski niebieskich, trzymetrowych hindusów z akcentem afroamerykańskim. Tak to się zaczyna.

O filmie usłyszałem jakieś trzy miesiące przed premierą, był to news o zastosowanych zabezpieczeniach filmu, tak dotarłem do zwiastuna.

Zainteresował, nie ukrywam. Tak wtedy się dowiedziałem o rewelacyjnych efektach specjalnych. Im większy ekran tym lepiej film prezentował się wizualnie, a już na ogromnym ekranie plus okulary 3D wywarł piorunujące wrażenie. Choć jednak Na^vi nie porywali realizmem (uczucie jakbym widział kolejnego Shreka), to zmieszanie wszystkiego z krajobrazem dało niesamowitą mieszankę. W końcu reżyser czekał na odpowiedni sprzęt, który dokona cudów wizualnych, w tym miejscu także wielki pokłon dla grafików, za wspaniałe modele świata. Dzięki wizualnej orgii i dynamice film nie dłużył się ani minuty.

O muzyce tego samego powiedzieć jednak nie można. Powielanie, powielanie i jeszcze raz powielanie symfonicznych wstawek, w pewnych momentach nawet możemy przywołać myślami Titanica, wiadomo czyja to zasługa zapewne.

A co by było, gdyby nie fabuła? Hmmm, w moich oczach arcydzieło.
Fabuła strasznie przewidywalna. Co ciekawe sięgając do źródeł można zauważyć, że kultura niebieskich Na^vi bardzo zbliżona jest do hindusów, stąd ten cytat z Wikipedii. Nie tyle Na^vi co także same Avatary, nie wspominając już o boginiach, czy reinkarnacji. Nic nowego. Być może i tak, że ktoś dojdzie do tego, że hindusi przylecieli z kosmosu. W dodatku bardzo łatwo rozpoznać, że kluczowe niebieskie ludziki są grane przez obywateli Ameryki koloru czarnego. Zdradza ich akcent i sposób mówienia.
Skoro film był reklamowany jako rewolucja, to ja się jej nie dopatrzyłem  w samym scenariuszu. Wielki nacisk na widowisko, bez większej logiki. Przylatują źli ziemianie, w dodatku bezduszni komandosi, którzy chcą tylko negocjować poprzez przyłożenie pistoletu do głowy, mamy i dobrych tubylców, bardzo związanych ze swoją boginią i florą i fauną planety, którzy kochają drzewa, ujeżdżają ptaki i dziwne konie łącząc się z nimi więzią (trochę filią jakąś zaleciało), przez wyciętą ponoć scenę nie dowiedzieliśmy się jak oni “to” robią, choć wiedzmy, że na ziemi tylko ludzie i delfiny odczuwają przyjemność z “tego”, kosmici są tak podobni do nas, oh. Od momentu jak Żejk Suli dostaje się do wioski, wszystko zaczyna być bardzo przewidywalne, każda scena jest prostą i wiemy co nastąpi bezpośrednio po niej. Nie porywa i na pewno nie wnosi nic nowego, oprócz kolejnego dobrego zagrania marketingu. Są źli i dobrzy, po raz kolejny chodzi o pieniądze, środowisko naturalne i inne tematy polityczne na czasie.  Na szczęście są te efekty, dzięki którym nie myślimy za bardzo o fabule. Ale przez to, że efekty piorunujące w kinie rzadko się powtarzają, drugi raz na ten film bym nie poszedł, gdyż za bardzo skupiałbym się już na samym “rewolucyjnym” scenariuszu.

Jeżeli ktoś się nie nastawiał zgodnie z reklamami na tą produkcję, czy na coś rewolucyjnego pod względem akcji, to będzie zadowolony.

Polecam dla dobrej rozrywki w kinie i tylko w kinie, a najlepiej z okularami 3D na nosie.

A refleksja ogólna po filmie to: “Quo Vadis Sci-Fi?”