Above the planet on a wing and a prayer,
My grubby halo, a vapour trail in the empty air,
Across the clouds I see my shadow fly
Out of the corner of my watering eye
A dream unthreatened by the morning light
Could blow this soul right through the roof of the night
Pink Floyd – Learning to fly

Po świętach, po wizycie u Brata, po… już teraz właśnie.

Płynę swobodnie, po bezkresie oceanu tego życia, śniąc, pragnąc, tęskniąc, nie narzekając na nic. Taka nirwana, tylko jakaś taka właśnie bardzo racjonalna.
W dniu dzisiejszym, w moim bardzo wylewnym i ciętym poczuciu samego siebie, zauważyłem, że wyzbyłem się czegoś już chyba na amen – tytułowego konformizmu. W bezczelny dla siebie sposób i w sumie sprzeciwiając się swojej wygodzie i nigdy kochanemu lenistwu, wyzbyłem się do cna.

O dziwo, dobrze mi z tym, o dziwo większa satysfakcja wewnętrzna, o dziwo wszystko takie jakieś łatwiejsze się zrobiło.

Kiedyś w żartach mówiłem, że jestem w pełni konformistą, w żartach, gdyż patrząc czasem w chwilach potrzeby samozadowolenia na to wszystko co piszę, co robię, co tworzę w tekstyliach i wielu innych miejscach (o dziwo nigdy mi to tego samozadowolenia nie dawało – ach ta samokrytyka), byłem świadom tylko takiej średniej cząstki ulegania wpływom. A tu pstryk…

Dobrze mi.

Na dzień dzisiejszy stwierdzam iż wyzbyłem się takich cudów socjologicznych.

Lecz nie byłbym sobą, gdybym nie zasiał jakiegoś ziarenka „marudzenia sobie”, typu, że może to moje uważanie wyzbycia się konformizmu, jest jakąś jego formą i dalej jestem podatny, choć zacząłem uważać, że nie jestem (zawiłe), a może tak na prawdę nigdy nie byłem (proste).
Pozwolę sobie potrwać trochę w tym nigdy nie kochanym lenistwie i nie będę się już zagłębiał.

Jak już wspomniałem wyżej: Płynę swobodnie, po bezkresie oceanu tego życia, śniąc, pragnąc, tęskniąc, nie narzekając na nic. Taka nirwana. Teraz już tylko zostało nauczyć się latać…